Pokazywanie postów oznaczonych etykietą cancelled. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą cancelled. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 13 czerwca 2017

Cancelled, pt 6: Sense8


To pierwsza od dawna część tego cyklu. I to na temat całkiem świeżej produkcji. W końcu drugi sezon serialu sióstr Wachowskich i J. Michaela Sterczynskiego (Babylon 5) miał premierę na początku maja. A tu nagle, miesiąc później, Netflix ogłosił, że serial zostaje anulowany - pomimo trwających już negocjacji z aktorami na temat trzeciego sezonu i z pełnym napięcia otwartym zakończeniem. I pozostał głuchy na rozpaczliwe głosy fanów, błyskawicznie organizowane petycje i hashtagi w stylu #savesense8.

Pora zatem napisać, o czym właściwie jest ten serial, i poznać powody, dla których Netflix zdecydował uciąć łeb tej produkcji przed zakończeniem wszystkich wątków. Bo, wierzcie mi, cliffhanger w drugim sezonie Sense8 był dosyć masywny.

czwartek, 14 stycznia 2016

Cancelled, pt. 5: Pushing Daisies


Fannibals nadal nie mogą przeżyć skasowania Hannibala (fannibals to nazwa, jaką obrał dla siebie fandom serialu). My na blogu nie jesteśmy zszokowane tą decyzją. A Bryan Fuller tylko wzruszył ramionami i zabrał się za kolejną produkcję - w końcu anulowanie mu seriali weszło w krew szefom niektórych stacji. O najbardziej znanym przykładzie mowa właśnie tutaj.

sobota, 7 czerwca 2014

Skasowany Wyposażony



Jak ktoś mądrze w internetach napisał, Hung to taka odpowiedź HBO na Californication. Coś w tym jest, bo osią jednej i drugiej serii jest duża ilość seksu z różnymi kobietami. Jednak w przeciwieństwie do hedonistycznego Hanka, który jest nieujarzmionym artystą, Ray Drecker, nauczyciel wf-u chce kobiety uszczęśliwiać. A bóg jeden wie, że nikt nie jest do tego lepiej  wyposażony.

Oglądając serial można odnieść wrażenie, że wszyscy mieszkańcy Detroit to banda niedorajd, którym po prostu w życiu wyjść nie może. Oczywiście wszyscy w tej swojej nieporadności są nawet słodcy, jednak im więcej odcinków obejrzysz, tym częściej zastanawiasz się po co w ogóle ten serial oglądasz. Ale zacznijmy od początku. Poznajemy Raya w momencie, kiedy wszystko mu się sypie. Żona zostawiła go jakiś czas temu, spłonął mu dom, a w szkole ograniczają etaty. Facet coraz częściej żyje mglistym wspomnieniem liceum, w którym był królem futbolu, a wszystkie cheerleaderki jego.

Tak więc został tylko Ray, ze swoim wielkim penisem. Czemu by tego nie spożytkować? Ray zostaje luksusową prostytutką. Od tego momentu wszystko w jego życiu zamiast zacząć się wreszcie układać, komplikuje się jeszcze bardziej. 

Dużym plusem serialu jest jego błyskotliwość. Pomimo ciężkiego tematu, Hung jest bardzo lekki i zabawny. Szybko okazuje się, że kobiety zamiast dziwki potrzebują po prostu psychologa, lub kogoś z kim by się mogły poprzytulać. Nasz bohater świetnie odnajduje się w spełnianiu tej misji. Pikanterii dodają dwie bohaterki, różne jak ogień i woda. Obie chcą być alfonsami Raya, jedna jest zimną rudą suką, druga natomiast prawdziwą, zakompleksioną ofiarą losu. To właśnie one są filarami tego serialu, a ich spotkania i dialogi najlepszymi scenami (warto tu dodać, że pies rudej nazywa się Horny Bitch).

W przeciwieństwie do Earla, tego serialu nie jest mi specjalnie szkoda. Nie kończy się jakiś wielkim cliffhangerem, ani nie wciąga na tyle, żeby wyczekiwać kolejnego sezonu. Zmarnowany potencjał? Możliwe, bo chyba sami przyznacie, że temat fabuły całkiem ciekawy. 

Chyba widzowie wolą po prostu złych ruchaczy, niż tych używających penisa do wyższych celów. 



poniedziałek, 18 marca 2013

Cancelled, pt 4: Firefly



Joss Whedon ma talent i niespożyte pokłady kreatywności. Każdy, kto kiedyś oglądał "Buffy - postrach wampirów" może o tym poświadczyć. Każdy, kto z wypiekami na twarzy czekał na premierę "The Avengers", przyklaśnie temu stwierdzeniu.

Jednak między jednym, a drugim, zdarzyło mu się kilka potknięć, a za największy z nich niektórzy uznają anulowanie "Firefly". Intencje były dobre, pomysł też. Niestety, jednosezonowa opowieść o załodze statku przemytniczego padła ofiarą syndromu, który spokojnie można nazwać "oż ty, dzwonek i po ptakach". Bo tak, serial uzyskał miano kultowego, ale problem leży w tym, że część swoich zagorzałych fanów zyskał długo po zdjęciu z anteny i decyzji stacji o zaprzestaniu produkcji. Swoją popularność sci-fi z kowbojami w tle zawdzięcza w dużej mierze przekazywanym z ust fanów w uszy ciekawskich słowom polecenia.

Czy warto zatem im wierzyć?

Nasi bohaterowie, dzielna załoga statku przemytniczego "Serenity", walczyli w wojnie domowej, która trawiła Stany Zjedoczone w XXVI wieku. I - tu nowość - była po tej przegranej stronie. Gdy działania wojenne dobiegły końca, byli żołnierze, najemnicy i poszukiwani przez prawo (jeden doktor i jego utalentowana siostrzyczka), musieli znaleźć sobie nową drogę w nowym świecie. Balansując na granicy dostępnego ludziom przyszłości kosmosu i ryzykując spotkania z innymi wyjętymi spod prawa i siłami porządkowymi Nowej Władzy.

Whedon umieścił w serialu cudowne dziecko, które przemienia się stopniowo z dzikiej bohaterki "Nell" w tego łysego chłopca z "Matrixa", który wyginał łyżeczki. Młoda River (znana z "Kronik Sary Connor" Summer Glau) czyta w myślach, ma prorocze sny i słyszy głosy. A Whedon dzięki niej mógł pójść na łatwiznę z ekspozycją. Poczęstował nas też jednym z największych standardów romansowych w historii. Bo jeśli umieszczasz w serialu dziwkę z sercem ze złota, to na pewno opryskliwy kapitan (sławny pisarz Richard Castle - tfu!, znaczy Nathan Fillon) zakocha się w niej, ale słowa nie powie, tylko będzie markotniał przy każdym kliencie, aż w końcu wyzwie jednego na pojedynek. Ona za to zakocha się z wzajemnością, ale także nie piśnie, prędzej ucieknie, by uniknąć konfrontacji. I tak będą na zmianę złośliwi i rozmaśleni względem siebie, a widza szlag jasny będzie trafiał na myśl, że nie jest to problem, który da się rozwiązać w jeden czy dwa epizody. Nigdy nie jest.

Ale bez obaw, na pokładzie Serenity spotkamy innych, o wiele ciekawszych i milszych do oglądania bohaterów. Nawet, jeśli komuś nie odpowiada zamiłowanie Kaylee do sukienek w falbanki, a Jayne (Adam Baldwin, ale nie z tych Baldwinów) wydaje się zbyt porywczy. Wszyscy dali jeszcze popis w pełnometrażowym "Serenity", który zafundowano fanom na otarcie łez trzy lata później.

Z perspektywy dzisiejszych wysokobudżetowych produkcji, także serialowych, i dopracowanych efektów specjalnych (dzisiaj nie wystarczy w serialu sci-fi owinąć domu folia aluminiową) "Firefly" może nie wydaje się czymś spektakularnym, w końcu minęło już od premiery trochę czasu, ale wart jest zobaczenia. Ot, dla ciekawości.

A teraz, na fali popularności portalu kickstarter.com (i akcji z "Veronicą Mars"), niespełniony serial Whedona może dostać swoją drugą szansę. Determinacja fandomów jest w końcu wielka i niewykorzystana.

Ach, jeszcze pytanie na bonus: w ilu produkcjach w kosmosie naprawdę nie ma dźwięku? :)

wtorek, 10 stycznia 2012

Cancelled, pt 3 - My Name is Earl


Nim na moim horyzoncie pojawił się amerykański Frank Gallagher i "Shameless" (tak, brytyjskiej wersji jeszcze nie oglądałam), ulubionym serialem o amerykańskich złodziejaszkach i pijakach było "My Name is Earl". I tak przez cztery sezony.

Zainteresowałam się pilotowym odcinkiem ze względu na Jasona Lee. Nim zaczął grywać w filmach z komputerowo generowanymi wiewiórkami, występował u Kevina Smitha i tam zawsze przyciągał moją uwagę. Oczywiście, czekoladowych precelków bym od niego nie wzięła, ale na serial z nim w roli głównej skusiłam się od razu.

Earl Hickey jest złodziejem, który mieszka w przyczepie z żoną, która złapała go na ślub po pijaku, będąc w ciąży z kim innym, z jej dziećmi, o które Earl musi zadbać, choć nie są jego, oraz ze swoim młodszym bratem - Randym. Nie utrzymuje kontaktów z rodziną ze względu na swoje złe uczynki, w których wprawiał się już od małego. Czas spędza w podejrzanym lokalu, który serwuje podejrzane jedzenie i, jak sam przyznał w pilocie, kradnie wszystko, co nie jest przymocowane.
Tak przynajmniej wygląda sytuacja do dnia, kiedy wygrywa sto tysięcy dolarów w zdrapce i momentalnie wpada pod rozpędzone auto i trafia do szpitala. Wiadomo, że telewizja wpływa na życie (tu na blogu coś o tym wiemy), to samo zdarzyło się z nafaszerowanym morfiną Earlem. Odkrył karmę i postanowił zmienić swoje życie i zadośćuczynić za wszystkie złe uczynki. I na tym opiera się serial - w każdym odcinku Earl stara się skreślić coś ze swojej listy przewinień, by jego życie stało się lepsze. Od drobnostek - zaczyna oszczędzać energię, bo marnował prąd, zbiera śmieci, bo wcześniej nie przejmował się, że je rozrzucał, po rzeczy większe. Nadrabia każde Boże Narodzenie, które zepsuł swojej żonie i jej dzieciom, oddaje sztuczną nogę jednonogiej dziewczynie, której na dodatek ukradł auto, a nawet oddaje pieniądze z wygranej facetowi, któremu ukradł dziesięć dolarów, za które kupił szczęśliwą zdrapkę.

Dziwnym jest, że panuje w tym serialu najskuteczniejsza karma na świecie.

Klimat ten serial zawdzięcza nie tylko świetnemu pisaniu. Każdy odcinek to inna, równie ciekawa historia. Duży wkład mają tu tez postacie - zarówno pierwszoplanowe, przez regularnie pokazujących się mieszkańców Camden, aż po epizodyczne gościnne występy. Mamy całą gamę gwiazd, które stworzyły w serialu świetne role - Betty White, Juliette Lewis, Timothy Olyphant, Burt Reynolds Christian Slater, Ben Foster, Giovanni Ribisi, Beau Bridges, czy wspomniany wcześniej Silas Weir Mitchell. Jednooki listonosz, Patty dzienna prostytutka, Catalina - sprzątaczka/striptizerka, państwo Hickey oraz Duży i Mały Chubby. Wszyscy tak interesujący, jak tylko to możliwe. Alkoholizm, prostytucja, przestępstwa, hodowla marihuany, usiłowanie morderstwa, sfingowanie własnej śmierci, porwania, afera szpiegowska i ataki prawie terrorystyczne. Nawet programy interwencyjne, kręcone w Camden, w których (dziwnym trafem!) Earl zawsze był podejrzany (szczególnie "Cops" wypada świetnie). Jest w czym wybierać.

Czasami oferują nam mało wyrafinowane żarty i wyśmiewają się z głupoty pokazywanej tu społeczności, a nawet z ich rozbuchanego patriotyzmu, ale wiadomo, że będzie to śmieszyć. Wszystko to okraszone jest świetną narracją Jasona Lee i całą masą retrospekcji. Bo chociaż kibicuje się postępom Earla w przechodzeniu na jasną stronę Mocy, to zawsze miło popatrzeć na to, co robił wcześniej i jak układało się jego życie z Joy. Oraz Randym, śpiącym w samej bieliźnie na kanapie.

A jeśli ktoś jest wielkim fanem rocka klasycznego oraz przy oglądaniu seriali zwraca duża uwagę na soundtrack, to tutaj będzie miał nie lada gratkę. The Doors, The Ramones, The Rolling Stones, Lynyrd Skynyrd, AC/DC czy Eric Clapton. To i jeszcze więcej, pojawia się w tle. Serial ogląda się dzięki temu dwa razy przyjemniej.

Chociaż czwarty sezon nie był już może tak interesujący, jak pierwsze trzy, to zakończył się w taki sposób, że obejrzenie kolejnego byłoby koniecznością. Twórcy zafundowali cliff-hangera pierwsza klasa. Niestety, z powodów finansowych, stacja wycofała się z produkcji. Szkoda, wielka szkoda.

piątek, 6 stycznia 2012

Cancelled, pt 2 - Sirens UK


Zakładając, że "Kitchen Confidential" było pierwszą odsłoną mojej małej serii o anulowanych, bądź wstrzymanych, serialach, to "Sirens" będzie numerem dwa. Będzie serialem, który zdążyłyśmy polubić i z którym musiałyśmy rozstać się zbyt wcześnie.

Standardowo, sezon liczył sobie sześć odcinków. Zaczęło się od "Up, Horny, Down", w którym główni bohaterowie zostają odesłanie na spotkanie z terapeutką po nieskutecznej akcji ratowniczej i wykonanym przez jednego z nich masażu na otwartym sercu. Panowie, co się potem okaże charakterystyczne dla nich, wolą swoje własne rozwiązania. Pouczają nowego sanitariusza na temat cyklu, który zdarza się po takim przypadku - poprawa humoru, wzmożone napięcie seksualne, depresja. I wszystko to ma miejsce, bo przytrafia się to nawet nowemu. Nie jest to jedyny motyw, z którym muszą, a raczej wolą, poradzić sobie sami. Jesteśmy świadkami, jak Rachid, nowy w grupie, znajduje swojego pierwszego trupa i jak musi dać sobie radę z tym przeżyciem. I, co ważniejsze, jak słabo mu to wychodzi.

Ale wiadomo, nie tylko o zawałach serca, samobójstwach i rozbitych kolanach tu mowa. Każdy z bohaterów ma swoje osobiste rozterki. Czy to w sprawach zarówno damsko jak i męsko-męskich, problemy z szefem i wyżej wymienioną terapeutką, czy też przez brak kontaktu z ojcem. I problemy ich wszystkich naprawdę chce się oglądać. Szczególnie, że przebywając tyle we trójkę, są w stanie i chcą sobie nawzajem pomagać, choćby nawet w lekko opryskliwy sposób.

Kiedy przypominam sobie inne seriale o służbach publicznych jako takich (straż pożarna także), to niewiele chyba jest takich, w których pokazują, jak ratownicy medyczni robią sobie jaja z przerażonego upalonego nastolatka, albo jak urządzają zawody w tym, kto dłużej utrzyma się na deskorolce w jadącej karetce. Zwykle chodzi w takich serialach o poważne sprawy i bohaterskie akcje, z trzęsieniem ziemi włącznie. A tu okazuje się nagle, że ekipa ratowników medycznych ma częściej do czynienia z pijanymi ludźmi, którzy porozbijali sobie łby, wychodząc z klubu albo z bezdomnymi, którzy stracili po pijaku przytomność pod budynkiem użyteczności publicznej. I niewiele pozostaje ze szlachetności ratowania życia.

Ten, kto oglądał, niech się nie boi - licencja na Stany Zjednoczone została wykupiona przed premierą oryginału. Albo niech się boi - jeśli oglądał ich wersję "Being Human".

środa, 14 grudnia 2011

"Przed" pana Coopera. Kitchen Confidential


Każdy aktor ma w dorobku coś, co uczyniło go troszkę bardziej rozpoznawalnym, nim przydarzyło mu się coś, co zrobiło z niego gwiazdę. "Przed" Bradley'a Coopera nosi tytuł "Kitchen Confidential" i, niestety, liczy sobie tylko jeden sezon. Pomysł oparty jest na książce Anthony'ego Bourdaina, jednego z najlepszych szefów kuchni na świecie, który jest także pierwowzorem głównego bohatera - Jacka.

To opowieść o utalentowanym szefie kuchni, który łącznie z talentem pielęgnuje zamiłowanie do wódy, kobiet, awantur i nielegalnych używek. Przez kompilację tych czterech składników jego akcje mocno spadają, musi zatem chwycić się ryzykownej roboty w nowo otwieranej restauracji, żeby wyjść na prostą i na nowo zyskać sobie przychylność nowojorskiego świata kucharzy i restauratorów. A pomaga mu w tym niesamowity entourage: między innymi Cromartie z ostatniego "Terminatora", Xander z "Buffy", pan Sulu z nowego "Star Treka" i dr Sweets z "Kości". Każdy z nich jest indywidualistą, każdy z nich pracował wcześniej z Jackiem i nie boi się powiedzieć mu, co myśli, a to skutkuje konfliktami napędzającymi fabułę.

Serial ma jeden z lepszych pilotów, jakie kiedykolwiek oglądałam. Wszystko jest odpowiednio przedstawione, nie dłuży się, ale też nie rzuca nas od razu w "tu i teraz", tylko tłumaczy, że to z własnej winy bohater znalazł się w takim, a nie innym położeniu. Świetny montaż, narracja Coopera w tle, bezkompromisowe podejście do tematu. No i pokazanie restauracji od tej drugiej strony. Ale trochę inaczej, niż w głupich komediach spod znaku Dane'a Cooka i jemu podobnych.

A jaki był powód mojego zainteresowania tym serialem?
ŻARCIE! To serial o przygotowywaniu, podawaniu i konsumowaniu ŻARCIA.
Oczywiście, jest też o ludziach, którzy się tym zajmują i o ich życiu, problemach, o dosyć ciężkiej, muszę to powiedzieć, pracy w restauracji. Ale głównym powodem, dla którego zaczęłam go oglądać było jedzenie. Dzięki temu jednak odkryłam niezły serial. Do polecenia nie tylko fanom Bradley'a, czy dobrej kuchni.

PS.
Polski tytuł brzmi "Kill Grill". Yay, polska szkoła tłumaczeń!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...