Pokazywanie postów oznaczonych etykietą NBC. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą NBC. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 8 sierpnia 2017

Midnight, Texas. Miasteczko, którego nikt nie powinien odwiedzać





Nie każdy serial może, tak jak Buffy, postrach wampirów lub Gra o tron, zmienić sposób postrzegania poszczególnych gatunków przez widownię. Inne produkcje dodają duchy, potwory oraz dużą ilośći krwi i seksu, próbując znowu sprzedać nam naiwne, powtarzane od lat historie, płaskich bohaterów i przewidywalną intrygę. Witajcie zatem w Midnight, Texas.

wtorek, 27 września 2016

The Good Place. Kraina wiecznej szczęśliwości i mrożonego jogurtu


Eleanor umiera i trafia do Nieba... wróć! do Dobrego Miejsca, które w każdym szczególe dopasowane jest do swoich mieszkańców. Wszędzie można natknąć się na lokale z mrożonym jogurtem, plastikowe nakładki na kubek z kawą tu nie przeciekają, a sąsiedzi są pomocni, kulturalni i wyedukowani. Albo są buddyjskimi mnichami.

poniedziałek, 12 września 2016

Aquarius. Rzecz o Mansonie, ale nie do końca

 

California w latach 60. i 70. minionego wieku była niemalże miejscem świętym dla hipisów. Wolna miłość, nowe ruchy społeczne, narkotyki wszelkiej maści i święte oburzenie prawowitych obywateli, wywołane tym wszystkim. Ale to miejsce, z wyszczególnieniem Los Angeles, miało też swoją mroczną stronę. A jądro tej ciemności stanowiła jedna grupa i jej przywódca, którzy w 1969 roku znaleźli się na ustach całego świata. Charles Manson i jego Rodzina.

poniedziałek, 14 lipca 2014

Constantine 1x1: Pilot

 


Miałem wiele obaw związanych z kolejną adaptacją komiksu z moim ulubionym egzorcystą. I niestety część z nich się spełniła. Znacząco rażącą wadą jest sama postać Johna Constantine'a. Pewien poziom postaci został przetarty przez Keanu Reeves’a już w 2005 roku, tak więc nic dziwnego, że oczekiwania wobec spadkobiercy roli były wysokie. A tymczasem dostaliśmy drewnianego Angola, który swoim sarkazmem bawi chyba tylko samego siebie. Gra aktorska Matta Ryan’a (bo tak się zwie odtwórca głównej roli) do ambitnych nie należy, bo momentami odniosłem wrażenie jakby robił to za karę. Choćby próba pokazania poczucia winy, za skazanie małej dziewczynki na wieczne potępienie, czy też heroizm z jakim stara się ocalić córkę przyjaciela przed podobnym losem, wygląda na strasznie wymuszoną - do tego ta drażniąca mimika twarzy.


poniedziałek, 14 października 2013

The Blacklist: Quid pro quo, agentko Keen.


Dokładnie w dwudziestej sekundzie odcinka pilotowego wiedziałam trzy rzeczy: że facet w płaszczu i kapeluszu to główny czarny charakter, że gra go James Spader (nie zaglądałam wcześniej w obsadę) i że właśnie dla niego, nie bacząc na poziom serialu, na pewno pozostanę przy oglądaniu "Blacklist".

Część widzów kojarzy Spadera głównie z roli w kinowej wersji "Gwiezdnych wrót", filmie sprzed niemal dwudziestu lat. Dlatego "Blacklist" może wywołać u niektórych niejaki szok, gdy zobaczą go jako pięćdziesięcioletniego faceta z brzuszkiem i łysiną. Część serialowców jednak będzie pamiętało go jako Roberta Californię w ostatnich sezonach "The Office" - postać bardzo dziwną, aczkolwiek świetnie zagraną.

Spader jest zdecydowanie najmocniejszym punktem tego serialu, szczególnie przy "nowej twarzy" Megan Boone. Widać, że aktor świetnie się bawi, grając inteligentnego, sypiącego "asami z rękawa" byłego agenta o szorstkim usposobieniu. Ale kiedy naprzeciw niego staje młoda agentka, wyciągnięta prosto z Quantico, rozpoczyna się lawina skojarzeń z "Milczeniem owiec". Źle to, czy dobrze?



Nie widzę żadnego problemu w tworzeniu innej wersji zależności z cyklu "niedoświadczona agentka nawiązuje współpracę z groźnym przestępcą, by uzyskać ważne informacje i uratować komuś życie", o ile jest to realizowane w sprawny i przemyślany sposób. Tak ma to miejsce w "Blacklist". Niech Keen będzie dobrze wyuczona, ale świeża i z niewykształconym jeszcze zmysłem dystansu do sprawy. Niech zdradza swoje sekrety Reddingtonowi, w zamian za cenne informacje. Byle Raymonda Reddingtona łączył z Hannibalem Lecterem tylko fakt, że obaj siedzieli w celi z kuloodpornej pleksi. I delikatne orbitowanie w stronę bycia kulturalnym dupkiem. My po drodze będziemy zastanawiać się, dlaczego Red chce rozmawiać tylko z nią (w "Milczneiu" było to łatwe - Lecter był po prostu diabelsko ciekawski i znudzony) i co o niej wie. Ile poufnych informacji udało mu się zebrać w ciągu tych dwudziestu lat nieobecności? Jak je wykorzysta? Co w ogóle kierowało nim, gdy wrócił "do domu"?

Obawiam się odrobinę o to, czy całość nie stanie się w końcu do bólu schematyczna i zacznie bardziej przypominać seriale proceduralne spod znaku CSI. Na każdy odcinek przypadnie nam jeden złoczyńca, wydany przez Reddingtona, a procedura jego schwytania przeplatać się będzie z umysłową grą naszego mistrza wywiadu i manipulacji z agentką Keen. Na góra dwa-trzy docinki może to zadziałać, jednak w przypadku tego serialu wolałabym, by twórcy czymś nas zaskoczyli.

Można czasami przyczepić się do spraw technicznych, schematycznych postaci (H. Cooper) czy do scenariuszowych potknięć, ale w każdym serialu znajdzie się jakiś słaby punkcik. Jednak "Blacklist" to ciekawa pozycja w jesiennej ramówce, na pewno warta wypróbowania jako dobry serial sensacyjny. Niektóre seriale, sygnowane nazwiskiem swojej największej gwiazdy (głównie chodzi tu o sit-comy, Charliego Sheena czy Melissę Joan Hart), nie odnoszą takiego sukcesu, jakiego można by się po nich spodziewać. Kiedy jednak aktor "kradnie show" przypadkowo, to można naprawdę się zainteresować.

wtorek, 30 kwietnia 2013

Bon appétit: Hannibal

Lecter przy obiedzie - to zdjęcie tendencyjne.

Ktoś w NBC musi bardzo lubić Bryana Fullera. To chyba nie jest specjalnie dziwne, bo to jeden z najbardziej kreatywnych scenarzystów ostatnich lat. Chociaż "Pushing Daisies" zakończyło się raptem po dwóch sezonach, a "Mockingbird Lane" nie przyjęło się w ogóle, to na "Hannibala" dostał zielone światło od razu na dwa sezony.

Dawno nie widziałam tak pięknego serialu. Obrazy w połączeniu z muzyką tworzą przebogatą ucztę dla zmysłów. Dawno też żaden serial nie jeżył mi włosków na karku i trzymał w kleszczach niepokoju przez 40 minut każdego odcinka. Jak duża w tym zasługa samej strony audio-wizualnej, a jak aktorów i scenariusza?


Hugh Dancy i Mads Mikkelsen spotkali się dziesięć lat temu na planie "Króla Artura". Grali tam przyjaciół i towarzyszy broni. Teraz jako Will Graham i Hannibal Lecter zmierzają ku nieuchronnej i brutalnej konfrontacji. Obaj mieli trudne zadania - jeden mierzył się z legendarną już kreacją Anthony'ego Hopkinsa. Drugi musiał wiarygodnie oddać genialnego agenta w stanie prawie kompletnej rozsypki, który zmaga się nie tylko z rzeczywistymi mordercami i niebezpieczeństwami, ale walczy też z demonami w swojej głowie. Obaj, można powiedzieć po tych kilku wyemitowanych epizodach, wyszli z tego obronną ręką. Nie mam prawie nic do zarzucenia ich postaciom. Prawie, bo czasami było mi trudno zrozumieć dialogi, które Mikkelsen wygłasza w nieco za szybkim tempie i z mocnym akcentem. Ale może chodzi tu o wyłamanie się ze stereotypu, w którym elegancki seryjny morderca mówi zwykle z brytyjskim akcentem, jak nam pokazano w słabym "The Following"?

Odnoszę wrażenie, że jako dodatek do obsady i ekipy realizatorskiej został zaangażowany specjalny sztab ludzi tylko po to, by pilnować dopięcia na ostatni guzik nawet takich rzeczy, jak ułożenie fig na talerzu podczas kolacji. Symetria w kadrach, ta niemalże chorobliwa dbałość o szczegóły i symbolikę, robi naprawdę wielkie wrażenie, a wnętrza zaczynają kojarzyć się z takimi filmami, jak "Lśnienie". Druga ekipa dba pewnie o estetykę serwowanych przez Lectera dań. Aby ślinka ciekła nam w tej samej chwili, w której zastanawiamy się, czy to na pewno potrawa z wieprzowiny.

W dobie, kiedy nawet serie o postapokaliptycznej koegzystencji z kosmitami używają coverów Nirvany, w Hannibalu tego nie uświadczymy. Tutaj towarzyszy nam muzyka klasyczna, bądź też oryginalny soundtrack, który niektórym może wydawać się nierówny, niespójny i nie do zniesienia, ale który przez to wpasowuje się w klimat. Muzyka "kanciasta i rozstrojona" (jeśli ktoś znajduje na nią lepsze słowa, to proszę o oświecenie mnie) pasuje do odwiedzin krwawego miejsca zbrodni czy wizji agenta Grahama o wiele bardziej, niż akustyczna wersja "Sympathy For The Devil".

Ktoś mógłby uznać formę kryminału proceduralnego za niestosowną do serialu o doktorze Lecterze. Że rozwiązywanie jednej sprawy na odcinek jest już oklepane i nudne. Komuś bardziej spodobałoby się, gdyby Graham i cała Sekcja Behawioralna od razu rzucili się w pościg za psychiatrą-kanibalem, zamiast uganiać się za innymi psychopatami. Jednak to gdybanie, czy te okrutne zbrodnie są już dziełem Lectera czy nie, nadają napięcia całemu serialowi. Bo wszystko, co widzieliśmy do tej pory mogło teoretycznie jego dziełem, ale na końcu okazuje się, że jednak tak nie jest. A z jego kamiennej twarzy nie da się nawet wyczytać, czy faktycznie próbuje pomóc Grahamowi, czy szuka sposobu by się oczyścić, czy właśnie czerpie inspirację.

wtorek, 6 listopada 2012

Losy niepewne: Mockingbird Lane


W atmosferze Halloween, duchów i strachów, krwi, makabry i upiornych makijaży natrafiłam na pilotowy odcinek "Mockingbird Lane", nowego projektu Bryana Fullera - twórcy takich tytułów, jak "Tam gdzie pachną stokrotki' i niecierpliwie (przeze mnie) oczekiwanego "Hannibala" z Maddsem Mikkelsenem w roli doktora Lectera. Pan Fuller postanowił na nowo przedstawić nam perypetie rodziny Munsterów - upiornej rodzinki wampirów, wilkołaków i podobnych charakterów.

Pierwsza wersja powstała w latach 60. i, z całą charakterystyczną dla tamtego okresu przesadą i slap-stickiem, bawiła widzów przez dwa lata. Przez następne lata pojawiło się kilka filmów pełnometrażowych, a w latach 80. nowa wersja serialu. 

Musiało minąć jeszcze trochę czasu nim ktoś zdecydował się na nowe spojrzenie na rodzinę Munsterów, zostawiając gdzieś wszystkie upiornie kiczowate peruki i stroje, które teraz kojarzą się tylko z przebieranymi imprezami. Tutaj Dracula nie chadza we fraku i podszytej czerwonym aksamitem pelerynie, ale w dobrze skrojonym trzyczęściowym garniturze. Głowa rodziny nie wygląda jak kwadratogłowe monstrum Frankensteina, chociaż dziwne szwy na jego przegubach i szyi mogą wzbudzić lekki niepokój wśród sąsiadów. Wszyscy wyglądają bardziej jak rodzina z sąsiedztwa (która koniecznie musiała wprowadzić się do domu po seryjnym mordercy), a przez to ich perypetie wydają się być bardziej oczekiwane i interesujące.

Bryan Fuller "ugryzł" temat od sobie dobrze znanej strony, dając nam zarówno ciekawą atmosferę, dawkę inteligentnego humoru, jak i makabry. Całość okraszona została świetnymi efektami, zarówno w dziedzinie komputerowej, jak i charakteryzacji, wizualnym przepychem i sprawnie dobraną obsadą. Portia de Rossi zawsze wydawała mi się nie z tego świata, Jerry O'Connell sprawdza się nadzwyczaj dobrze (przyznać trzeba, że przeszedł długą drogę od bycia tym grubym dzieciakiem ze "Stand by Me"), ale i tak całe show kradnie Eddie Izzard w roli Dziadka.To zupełnie inny rodzaj wampira od tych, z którymi mieliśmy czasami do czynienia - wredny, cyniczny, okrutny, przebiegły i bezwzględny. Nie jest przerysowany - nie dźwiga nadmiaru patosu i powagi (Lugosi, Lee i ich naśladowcy), nie jest też zabawnym staruszkiem w pelerynce (oryginalny Dziadek Munster) A do tego dobrze gotuje!

A jak ktoś nie lubi Eddiego Izzarda, niech natychmiast idzie przemyśleć swoje życie, przy okazji oglądając też "Wszystkie wcielenia Tary".

Tylko co z tego, skoro stacja NBC krzywo spojrzała na wyniki oglądalności premiery (trzeci wynik w swoim czasie antenowym) i wolała odcinek pilotowy puścić w jako Halloween Special, przed kolejnym odcinkiem "Grimm" (na litość!), zamiast podjąć się realizacji całego sezonu. Na razie oficjalna wersja jest taka, że "Mockingbrid Lane" nie ruszy, a Fuller jest zajęty "Hannibalem". Jednak liczę, że ktoś pójdzie po rozum do głowy i będziemy mogli zobaczyć, co jeszcze wydarzy się na Mockingbrid Lane 1313.

niedziela, 7 października 2012

Go On, 1x01-05


Grupa kompletnych przeciwieństw zmuszona do obcowania ze sobą, przynosząca dużo śmiechu (nawet jeśli czasami jest on raczej nerwowy) i radości, to dosyć popularny temat w ostatnich latach. Mamy to idealnie widoczne w np. "Community", a nawet w obu wersjach "The Office". A od tego roku możemy podziwiać postępy terapii grupowej, w której udział bierze Matthew Perry, jako prezenter radiowy Ryan King.

Ryan stracił żonę w wypadku samochodowym (dobrze, że nie jest pisarzem i nie mieszka w Maine!) i zmuszony jest przez swojego szefa do wzięcia udziału w terapii grupowej dla ludzi o podobnych przejściach. Jedni, jak Ryan, stracili drugą połówkę, mają brata w śpiączce, a innym zdechł kot, bądź są tutaj tylko dlatego, że chcą. Wydaje mi się, że w każdej grupie znajdzie się taki osobnik, który przychodzi tam tylko po to, żeby posiedzieć. 

Zatem pan King zaczyna odwiedzać do jasno oświetloną salę, robi kolaże o przeszłości i przyszłości i chwyta się za serce podczas opowiadania o swojej żonie. Wszystko w aurze zapachowych świeczek. Jak to zwykle bywa - z początku niechętny i zdystansowany - w końcu przełamuje się, zaczyna integrować się z grupą i przejmować ich problemami, a nawet nawiązywać kontakty poza godzinami terapeutycznymi.

Nie było właściwie niczym zaskakującym, że twórcą serialu, w którym główną rolę gra Matthew Perry, jest Scott Silveri, który pisał scenariusze do kultowych już "Przyjaciół" (oraz "Joey'a", ale ćśśś). Interesujące było bardziej to, czy uda im się stworzyć coś ciekawego, co przyciągnie widzów. I to nie tylko przez fakt, że to kolejny "Przyjaciel do oglądnięcia" (pozdrowienia dla wszystkich, którzy oglądali zarówno "Web Therapy", "Dirt", jak i "Cougar Town"). Do zespołu dołączył Todd Holland, odpowiedzialny za reżyserię m.in "Malcolm in the Middle", "30 Rock", ale też mojego osobistego faworyta w jego filmografii - "Shameless".

I co im wyszło? 

Zgrabnie napisany serial o próbach pogodzenia się ze stratą i wielkimi zmianami w życiu, oczywiście z humorystycznym podejściem. Ale takim, które w niczym nie przeszkadza. O tym, jak różne są reakcje, zaczynając od czysto egoistycznego podejścia, gdzie należy rozmawiać "tylko o mnie, moim podejściu, moim smutku", przez nieustanną chęć uderzenia kogoś lub rozbicia czegoś (Anne jest chyba moją ulubioną postacią z grupy Ryana), a skończywszy na pompatycznej, nadmuchanej i pseudo-uduchowionej metodzie prowadzenia zajęć (te świeczki, ten gong), która okazuje się mniej skuteczna, niż zwyczajny ludzki kontakt i wsparcie. Zahaczamy o nerwowe podejście otoczenia, o na siłę wyluzowane rozmowy i podejście znajomych, jakby człowiek stał się nagle jajkiem z ultracienką skorupką. O gotowanie tylko dla siebie, o wypranie i poskładanie ubrań. O te wszystkie drobne rzeczy, które trzeba w końcu zrobić samemu, a które uświadamiają nam, że ta druga osoba już nie wróci.

Już wiadomo, że nakręcony zostanie pełny pierwszy sezon. I chociaż nie dotarł on nawet do połowy, to już mam nadzieję, że całość zostanie zakończona w odpowiednim momencie. "Go On" dotyczy w końcu tematu, którego nie należy ciągnąć aż do upadłego. Bo podobno stara serialowa prawda mówi, że po szóstym-siódmym sezonie seriale rzadko trzymają poziom.

I dziękuję bardzo za odniesienie do Stephena Kinga i jego "Worka kości" w 5 odcinku. It really made my day.

niedziela, 4 marca 2012

My mind is full of fuck: Awake 1x01


Michael Britten jest detektywem, który usiłuje pogodzić się ze śmiercią syna, który zginął w wypadku. Czas dzieli między swoją żonę, która na swój sposób przeżywa utratę dziecka, wymagającą skupienia i nerwów ze stali pracę oraz narzuconą przez szefa terapię u psychologa. 

Michael Britten jest detektywem, który usiłuje pogodzić się ze śmiercią żony, która zginęła w wypadku. Czas dzieli między swojego nastoletniego syna, z którym od śmierci matki nie bardzo potrafi nawiązać więź, wymagającą skupienia i nerwów ze stali pracę oraz narzuconą przez szefa terapię u psychologa. 

Moment, moment. Czy nie zaszła tu jakaś pomyłka?

Michael Britten od dnia wypadku musi dzielić swoje życie na dwie rzeczywistości: czerwoną i zieloną. Zmieniają się za każdym razem, gdy bohater kładzie się spać. Budzi się w świecie zupełnie innym, który z pozoru wydaje się być tym samym. W czerwieni, to syn, Rex, zginął. Jego żona robi wszystko, by nie popaść w szaleństwo po tej stracie. W zieleni, zginęła żona, Hannah. Michael próbuje odnaleźć kontakt z synem. W obu wersjach terapeuci Brittena przekonują go, że to ten drugi świat jest snem i że on musi się do tego przekonać również, by wrócić do normalnego życia.

Sporo słyszałam o tym serialu, a na dodatek byłam podekscytowana udziałem (nie tylko aktorskim, ale i producenckim) Jasona Isaacsa. Zastanawiałam się, jak ugryzą ten temat, jak zrealizują ten już niekoniecznie oryginalny pomysł? Po obejrzeniu odcinka pilotowego stwierdzam, że twórcy wyszli z tej konfrontacji obronną ręką i wciągnęli mnie w swoją historię/swoje historie na amen. Kto w ogóle jest za to odpowiedzialny? Ludzie stojący za reżyserią "Breaking Bad", "Californication", "Czystej krwi", czy "24 godzin". Oraz scenarzysta "The Beaver" Kyle Killen, który jest pomysłodawcą serialu. Na ekranie głównie twarze znane z gościnnych występów. Laura Allen, która grała w "Dirt", Cherry Jones, pani prezydent z "24 godzin", oraz Fez z "Różowych lat 70." czyli Wilmer Valderrama. Dobrze wiedzieć, że nawet po występie w teledysku LMFAO można jeszcze mieć jakieś szanse na karierę.

Budowanie atmosfery wypadło świetnie. Główny bohater podchodzi do dwóch światów nadzwyczaj spokojnie, tłumacząc to sobie na swój sposób i wyciągając z tej sytuacji to, co najlepsze. Jest gliną, prawdziwym facetem, i nie może pozwolić sobie na chwile słabości. Zrozumiałe jest takie podejście nawet w przypadku śmierci bliskich, ktoś musi wtedy stać mocno na ziemi. Ale jeśli regularnie otrzymuje się podwójną dawkę stresu i smutku, to w końcu musi coś "trzasnąć". Jedna scena wystarczyła, by pokazać, że nawet twardy Britten potrafi pęknąć. To, a także powoli przenikające "na drugą stronę" motywy (szczególnie jeśli chodzi o śledztwa, które bohater prowadzi) wskazują, że finał serialu może naprawdę zaskoczyć. Liczę tylko na to, by twórcy nie przedobrzyli i nie zrobili z tego koszmarku w stylu końcowych sezonów "Lost".

Pod koniec odcinka Britten zwierza się w gabinecie psychologa ze swojego podejścia do całej sprawy (dokładnie do tego, co jest snem, a co nie), ale nie trzeba tu jego monologu, by wiedzieć, jak się czuje. Widać to, jak na dłoni, zarówno w zieleni i czerwieni. Nim wypowie zdanie, które zapewne ukształtuje cały serial, my już wiemy.

wtorek, 10 stycznia 2012

Cancelled, pt 3 - My Name is Earl


Nim na moim horyzoncie pojawił się amerykański Frank Gallagher i "Shameless" (tak, brytyjskiej wersji jeszcze nie oglądałam), ulubionym serialem o amerykańskich złodziejaszkach i pijakach było "My Name is Earl". I tak przez cztery sezony.

Zainteresowałam się pilotowym odcinkiem ze względu na Jasona Lee. Nim zaczął grywać w filmach z komputerowo generowanymi wiewiórkami, występował u Kevina Smitha i tam zawsze przyciągał moją uwagę. Oczywiście, czekoladowych precelków bym od niego nie wzięła, ale na serial z nim w roli głównej skusiłam się od razu.

Earl Hickey jest złodziejem, który mieszka w przyczepie z żoną, która złapała go na ślub po pijaku, będąc w ciąży z kim innym, z jej dziećmi, o które Earl musi zadbać, choć nie są jego, oraz ze swoim młodszym bratem - Randym. Nie utrzymuje kontaktów z rodziną ze względu na swoje złe uczynki, w których wprawiał się już od małego. Czas spędza w podejrzanym lokalu, który serwuje podejrzane jedzenie i, jak sam przyznał w pilocie, kradnie wszystko, co nie jest przymocowane.
Tak przynajmniej wygląda sytuacja do dnia, kiedy wygrywa sto tysięcy dolarów w zdrapce i momentalnie wpada pod rozpędzone auto i trafia do szpitala. Wiadomo, że telewizja wpływa na życie (tu na blogu coś o tym wiemy), to samo zdarzyło się z nafaszerowanym morfiną Earlem. Odkrył karmę i postanowił zmienić swoje życie i zadośćuczynić za wszystkie złe uczynki. I na tym opiera się serial - w każdym odcinku Earl stara się skreślić coś ze swojej listy przewinień, by jego życie stało się lepsze. Od drobnostek - zaczyna oszczędzać energię, bo marnował prąd, zbiera śmieci, bo wcześniej nie przejmował się, że je rozrzucał, po rzeczy większe. Nadrabia każde Boże Narodzenie, które zepsuł swojej żonie i jej dzieciom, oddaje sztuczną nogę jednonogiej dziewczynie, której na dodatek ukradł auto, a nawet oddaje pieniądze z wygranej facetowi, któremu ukradł dziesięć dolarów, za które kupił szczęśliwą zdrapkę.

Dziwnym jest, że panuje w tym serialu najskuteczniejsza karma na świecie.

Klimat ten serial zawdzięcza nie tylko świetnemu pisaniu. Każdy odcinek to inna, równie ciekawa historia. Duży wkład mają tu tez postacie - zarówno pierwszoplanowe, przez regularnie pokazujących się mieszkańców Camden, aż po epizodyczne gościnne występy. Mamy całą gamę gwiazd, które stworzyły w serialu świetne role - Betty White, Juliette Lewis, Timothy Olyphant, Burt Reynolds Christian Slater, Ben Foster, Giovanni Ribisi, Beau Bridges, czy wspomniany wcześniej Silas Weir Mitchell. Jednooki listonosz, Patty dzienna prostytutka, Catalina - sprzątaczka/striptizerka, państwo Hickey oraz Duży i Mały Chubby. Wszyscy tak interesujący, jak tylko to możliwe. Alkoholizm, prostytucja, przestępstwa, hodowla marihuany, usiłowanie morderstwa, sfingowanie własnej śmierci, porwania, afera szpiegowska i ataki prawie terrorystyczne. Nawet programy interwencyjne, kręcone w Camden, w których (dziwnym trafem!) Earl zawsze był podejrzany (szczególnie "Cops" wypada świetnie). Jest w czym wybierać.

Czasami oferują nam mało wyrafinowane żarty i wyśmiewają się z głupoty pokazywanej tu społeczności, a nawet z ich rozbuchanego patriotyzmu, ale wiadomo, że będzie to śmieszyć. Wszystko to okraszone jest świetną narracją Jasona Lee i całą masą retrospekcji. Bo chociaż kibicuje się postępom Earla w przechodzeniu na jasną stronę Mocy, to zawsze miło popatrzeć na to, co robił wcześniej i jak układało się jego życie z Joy. Oraz Randym, śpiącym w samej bieliźnie na kanapie.

A jeśli ktoś jest wielkim fanem rocka klasycznego oraz przy oglądaniu seriali zwraca duża uwagę na soundtrack, to tutaj będzie miał nie lada gratkę. The Doors, The Ramones, The Rolling Stones, Lynyrd Skynyrd, AC/DC czy Eric Clapton. To i jeszcze więcej, pojawia się w tle. Serial ogląda się dzięki temu dwa razy przyjemniej.

Chociaż czwarty sezon nie był już może tak interesujący, jak pierwsze trzy, to zakończył się w taki sposób, że obejrzenie kolejnego byłoby koniecznością. Twórcy zafundowali cliff-hangera pierwsza klasa. Niestety, z powodów finansowych, stacja wycofała się z produkcji. Szkoda, wielka szkoda.

piątek, 23 grudnia 2011

Bajki nie dla mnie. Grimm 1x05-07



Zastanawiam się, ile odcinków będzie liczył pierwszy sezon. Zarzekłam sobie, że obejrzę chociaż pierwszy do końca i wolałabym chyba wiedzieć ile jeszcze mnie czeka. Zastanawiam się też, czy będzie w ogóle sezon drugi?
 
W trzech odcinkach pojawił się jeden ciekawy motyw - szczurołap z Hameln jako dj na nielegalnych imprezach, zwabiający tym razem nie dzieci, ale spragnionych wrażeń imprezowiczów. Nie mogło być jednak idealnie, bo nawet i szczurołap zostaje szczurołakiem, czy innym bajkowym pół-człowiekiem, i dostaje tę okropną komputerową mordę. Serio, nawet grafika na oficjalnej stronie jest biedna, co dopiero mówić o efektach. Charakteryzacji się nie czepiam, ale kiedy przychodzi czas na  przemianę, to wszelkie starania charakteryzatorów można równie dobrze wypierdolić przez okno. Nie rozumiem w ogóle, dlaczego każda postać z baśni musi od razu być pół-człowiekiem pół-czymś? Nawet Roszpunka! Szczurołap czy nasza biedna długowłosa mogli spokojnie obejść się tylko z magicznymi zdolnościami. Byłaby to miła odmiana od standardowego scenariusza, w którym Grimm widzi "prawdziwą twarz" podejrzanego/ofiary/świadka czy też hydraulika, a na końcu rozwiązuje sprawę "bo tak" i nikt nie pyta go o szczegóły.

Silas, grający Monroe'a, jak zwykle najlepszy ze wszystkiego i wszystkich. Wyraz jego twarzy, kiedy na końcu siódmego odcinka odnalazł "Roszpunkę" żywą i przytulił ją, wynagrodził mi wiele niedociągnięć. No i ta jego miniaturowa kolejka w salonie.

Wiem już, że nie, to nie będzie mój serial nigdy, a żałuję, bo pomysł wydawał się z początku świetny. Może dlatego tak trudno mi się definitywnie z nim rozstać?

wtorek, 13 grudnia 2011

Bajki nie dla dzieci. Grimm 1x1-4


Czuję się dzisiaj trochę baśniowo (prawdopodobnie skończy się to oglądaniem „Alicji w krainie czarów” dzisiejszego wieczoru). I z tej właśnie racji postanowiłam dać drugą szansę serialowi „Grimm”.

Pierwszą dałam jakieś dwa tygodnie temu, oglądając pilota. Pomysł wydał się oryginalny, chociaż mniej więcej w tym samym czasie pojawił się inny serial mieszający bajki w rzeczywistością – „Once Upon a Time”. Tu jednak robią to w mniej kolorowy sposób, bo przecież opierają się na jednych z bardziej mrocznych i okrutnych baśni – tych spod pióra braci Grimm. O dziwo, „Grimm” nie jest w tym serialu nazwiskiem, główny bohater nie jest potomkiem żadnego z braci. Odziedziczył za to zdolności do rozpoznawania w tłumie zwykłych ludzi istot nadprzyrodzonych. „Grimm” w tym serialu to zabójca potworów, tych złych oczywiście. Obdarzony zmysłem oraz wiedzą i sprzętem otrzymanym od swojej ciotki, detektyw Nick Burckhardt musi pewnego dnia stawić czoło czemuś, czego wcześniej nie znał.

No tak, pomysł świetny. Ale jak z wykonaniem? „Spożyłam” jak na razie cztery odcinki, wliczając w to pilotażowy, i muszę przyznać, nie zapowiada się kolorowo.

Racja, są świetne motywy – wielkie złe wilki (polujące tylko na "czerwone kapturki") itrzy niedźwiadki mieszkają głęboko w lesie, satyry, chociaż niezbyt atrakcyjne i niskie, są największymi podrywaczami, a flash-moby to tak naprawdę roje pszczół (to chyba mój ulubiony szczegół). Silas Weir Mitchell pojawia się w powracającej roli jednego z wilkołaków a zarazem comic-relief sidekicka głównego bohatera. Większość, jak czytam komentarze na jego profilu, zna go z „Prison Break”, ja jednak uwielbiam go za Donny’ego Jonesa z „My Name is Earl”. Wariata z Jezusem wytatuowanym na klacie.

Jest krew. Trup może jeszcze gęsto się nie ściele, ale po tym, co widziałam, myślę, że jak się tak stanie, nie będzie to CSI-pretty. I mówię to w pozytywnym znaczeniu. Widać po czołówce, że twórcy bardzo chcą wejść w mroczną stronę baśni.

Ale niestety.

Poza Mitchellem nie mogę powiedzieć nic dobrego o aktorstwie. Wydaje mi się, że główny bohater miał być typowym everyday guy’em, nie wyróżniającym się specjalnie z tłumu, ale nie jestem mu w stanie w to uwierzyć. Tej postaci mocno czegoś brakuje i nie mówię tutaj o jakichś specjalnych zdolnościach, nadnaturalnej sile czy powalającym refleksie, skoro już ma polować na potwory. Mam wrażenie, że rozwiązywanie spraw bardziej mu się przytrafia, a nawet, że jego partner zaczyna też tak podejrzewać. Nie będę wspominać o reszcie, o Hanku, o narzeczonej Nicka, ani nawet o ciotce, która wprowadza go w tajemniczy świat, na który w pewien sposób został skazany. I tak szybko się o nich zapomina, chociaż pojawiają się w każdym odcinku.

No i efekty specjalne. Naprawdę, naprawdę, naprawdę chciałam zobaczyć porządne przemiany tych wszystkich wilkołaków, niedźwiedziołaków, ludzi-pszczół i tak dalej, z ludzkiej formy w swoją normalną, ale nie dane mi było. Nie wiem, czy to kwestia budżetowa, czy muszą na pysk wywalić speców od grafiki, ale to, co nam prezentują w tym serialu woła o sprawiedliwość, a nawet zemstę. Gdyby to było dobre, porządnie zrobione, może i miałkiego Grimma dałoby się znieść.

Nie daję jednak jeszcze za wygraną. Kolejny odcinek ma tytuł „Danse Macabre” i oby wypadł lepiej niż poprzednie.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...