Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Gra o tron. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Gra o tron. Pokaż wszystkie posty

piątek, 14 lipca 2017

Przed premierą "Gry o tron": zmarnowane wątki, których najbardziej mi szkoda




Przeglądasz zdjęcia z planu siódmego sezonu i widzisz, że jest na nich Joe Dempsie. Tak! Gendry w końcu przestał wiosłować i wrócił do fabuły! To dobrze, bo to był jeden z tych bohaterów, który przez długi czas był naprawdę ignorowany w serialu. 

A potem zaczynasz liczyć wątki zapomniane i zakończone przedwcześnie. Okazuje się, że jest ich trochę w tym najpopularniejszym serialu w historii.

sobota, 23 lipca 2016

Gra o tron - teaser z planu

Gra o tron nie daje o sobie zapomnieć. W Internecie pojawił się bowiem teaser z produkcji siódmego sezonu. To zwyczajny behind the scenes pokazujący dobrze znane plany, a także wytwarzanie nowych scenografii i kostiumów. Ale czy tylko?


środa, 4 maja 2016

Gra o tron 6x02: Home

 

Co mamy zaplanowane na ten sezon? Teraz, kiedy "a nie mówiłam?" względem Jona Snow mamy odhaczone? Najwyraźniej to, by zlikwidować wszelkie luźne wątki i poboczne postacie, zanim minie ten sezon i kolejnej kilkanaście odcinków do końca całej produkcji. Najlepiej sprawiając, że wszyscy zdurnieją do reszty w swoich ostatnich chwilach.

poniedziałek, 25 kwietnia 2016

Gra o tron 6x01: The Red Woman


Jakiś czas temu HBO wypuściło skrót fabuły pierwszego odcinka, w którym napisali, że Jon Snow nie żyje. No i racja, przez cały epizod Jon był bardzo martwy. Czy powiedziano jednak, że Lord Dowódca będzie martwy przez cały sezon? Jak mógłby, gdy końcówka odcinka pokazała nam potęgę czarów Melisandre? Nawet jeżeli przez poprzednie sezony z tą jej magią bywało różnie, o co wystarczy spytać Stannisa.

wtorek, 23 czerwca 2015

Nasi ulubieni serialowi ojcowie, czyli "weź się, tato..."

Wszystkiego najlepszego obecni i przyszli tatusiowe! :)


Przy okazji Dnia Ojca chciałyśmy wspomnieć o kilku kolorowych typach ze znanych seriali, którzy humorem, osobowością i... oryginalnością sprawiali, że takie produkcje jak "Zwariowany świat Malcolma" czy "Przyjaciele" oglądało się o sto razy przyjemniej. Inne nie miałyby prawa bytu, gdyby u początków całej afery nie stał jakiś senior rodu i ojciec dzieciom. Oto nasze typy!


wtorek, 17 czerwca 2014

Game of Thrones 4x10: The Children


Z żalem żegnamy czwarty sezon. Znowu trzeba będzie zająć się czymś produktywnym przez najbliższy rok. Może Martinowi uda się wydać nową książkę w końcu i będziemy mieli co czytać? Nadzieje w tym takie, jak w tym, że Ogar wyjdzie z finałowego odcinka żywy.

Bo, niestety, z żalem i smutkiem żegnamy Sandora Clegane. Jak sam stwierdził, jeżeli gdzieś za kamieniem nie czaił się maester z całym swoim oprzyrządowaniem, to Pies nie miał prawa przeżyć. Wszyscy powinniśmy pogodzić się z tym faktem, nawet jeżeli niektórym przychodzi to całymi latami. Zalicza się oto, nasz dzielny Ogar, do grona tych złoczyńców, którzy mordują bez mrugnięcia okiem, biją i okradają, ale równocześnie zdobywają wielką sympatię w oczach widzów i czytelników. Szczególnie płci żeńskiej. Nie znaleźliby nikogo lepszego do tej roli niż Rory McCann, wyciągnięty gdzieś ze szkockiej wioseczki. Dzięki, Rory, za mojego ulubionego bohatera całej sagi przedstawionego tak, że lepiej wymarzyć sobie nie mogłam.

Wielki plus za spotkanie z Brienne i pełną emocji walkę. Nie spodziewałam się akurat takiej konfrontacji, ale oglądałam całość z pełną przyjemnością. Dwójka odrzuconych i nieszanowanych mogła wyładować swoje frustracje i pokazać chociaż sobie nawzajem, co potrafi. Brienne to nadal uparta krowa, ale bez tego nie byłaby w ogóle Brienne.

Żegnamy też lorda Tywina, w okolicznościach niesprzyjających, ale do samego końca z głową wypełnioną chłodną kalkulacją i troską o dobre imię rodu. Scena z kuszą może i mogłaby być lepsza, ale i tak Dance'a i Dinklage'a oglądało się z przyjemnością. Lorda Namiestnika nie ruszyła nawet wieść, którą wcześniej sprzedała mu jego własna córka. Przy tej okazji żegnamy także zdrowy rozsądek Cersei, która po tylu sezonach wybielania i robienia z niej ofiary w końcu pokazała swoje prawdziwe oblicze i ogromną arogancję. Nie mogę już się doczekać, jak zepsuje wszystko wokół siebie, uznając siebie samą za nieomylną. Nie mogę się doczekać, jak następnym razem Jaime zrobi do niej "how about no". Lena Headey musiała dopiero odegrać kogoś na pół szalonego, by pokazać prawdziwy talent i pełen wachlarz możliwości swojej postaci. Ale wiadomo - lepiej późno, niż wcale!

Piąty sezon natomiast powinien być sezonem Stannisa. Najstarszy Baratheon od bitwy nad Czarnym Nurtem nie pokazał się nam z najlepszej strony. Teraz czekajmy, aż nadrobi to wszystko swoimi działaniami na północy. Inaczej będzie tylko kolejną zmarnowaną postacią. Liczę też na to, że to samo zrobią z Mancem Ryderem. Nawet jeżeli ostatnie swoje chwile spędzi w niewoli, to widzowie muszą przekonać się dlaczego akurat za nim poszło na południe sto tysięcy Dzikich. Król za Murem dostał w tym sezonie tylko jeden odcinek, co jest skandalicznie małą ilością, jak na talent Ciarana Hindsa.

Czy warto jest czepiać się czegoś przy ostatnim docinku sezonu? Kto będzie chciał, na pewno się przyczepi kobiety pokonującej Ogara, nadal sztywnego Jona Snowa czy śmierci Jojena i szkieletów jakby "żwycem" wyciągniętych z pierwszej części "Piratów z Karaibów". Ale trójka głównych bohaterów ruszyła właśnie za Wąskie Morze, Maester Qyburn pracuje właśnie nad ichnim potworem Frankensteina. Ktoś w końcu zainteresował się nadciągającymi zza Muru Innymi. W Meereen krąży po niebie komputerowo generowane zagrożenie, którego Matka Smoków nie może opanować i przez które cierpi. Do tego trochę wcześniej Ptaszyna w końcu rozwinęła skrzydła i pokazała pazurki pod czujnym okiem wujka Petyra. Jest na co czekać!

piątek, 23 maja 2014

Gra o tron 4x07: Mockingbird


Mogłabym oglądać ten serial po połowie. Wyrzucać części, w których pojawia się koślawa Daenerys, gdzie Cersei jest niedograna, a Melisandre rozebrana do naga, i gdzie Janos Slynt, razem ser Aliserem Thorne, pławią się w chamstwie i żołnierskim awansie. Mogłabym zajmować się całą resztą i byłabym szczęśliwa. I może tak zrobię?

Podobał mi się akt łaski, którego dokonał Ogar. Został wykonany na zwykłym farmerze, a nie napotkanym żołnierzu. Umierający, nawet po tym, jak Arya przedstawiła mu się z imienia i nazwiska, nie miał pojęcia kim są i nie obchodziło go to w obliczu utraty całego swojego dobytku i nadciągającej śmierci. Nie była to jego wojna, a i tak za nią ucierpiał. Serial poniekąd nadrobił ignorowanie widoków targanego walkami Westeros przez wspólną podróż Aryi i Ogara. Ich wątek nie przestaje ciekawić i poruszać. Bo Arya i Ogar są tak bardzo do siebie podobni, chociaż przeszli przez diametralnie różne środowiska. A chwile, w których odsłania swoją wrażliwszą stronę, są najlepszymi momentami każdego odcinka. Najwyraźniej nie bez powodu w poprzedniej notce Rory McCann nawinął mi się w akapit. Teraz wypadł cudownie - w końcu miał okazję pokazać Ogara trzeźwego i nie z mordem i pogardą w oczach. Szkoda, że go zranili. W nieciekawych czasach (i adaptacjach książek Martina) takie rany mają tendencje do jątrzenia się i odbierania nam ulubionych bohaterów o wiele wcześniej, niż byśmy chcieli. Skaleczenie na piersi khala Drogo też przecież wyglądało niegroźnie.

Obawiam się trochę prowadzenia wątku Brienne. Twórcom tak bardzo przykrzyły się wycieczki bohaterów wzdłuż szlaków, że ukracali je kiedy tylko mogli. Tymczasem od wyjazdu ze stolicy Brienne nie będzie robiła nic innego, szukając po drodze biednej Sansy. I albo zostanie ucięta, albo trafi w poczet wątków męczących i nudnych, jak Bran. A szkoda, bo w tym odcinku było ciekawie. Pojawił się znowu Gorąca Bułka i subtelny, łamiący czwartą ścianę, żart na temat jego wypieku dla Aryi. Brienne pokazała trochę więcej charakteru i udało jej się dobrze zadziałać. Nauczyła się przez poprzednie sezony, jak polegać na instynkcie, a nie tylko na kodeksie rycerskim i teraz wprowadza to w czyn. Do tego Gwendoline i Daniel świetnie wypadają w duecie.

Pojawił się Trzeci Góra. Z doborem aktora nie ma może tragedii, jak przy sezonie drugim, ale do Conana Stevensa, który do imponującego wzrostu miał też imponująco groźną twarz, trochę mu brakuje. Nie widzę też podobieństwa rodzinnego z młodszym bratem, a wydaje mi się, że nie tylko wysokim wzrostem powinni się charakteryzować. Przesadzono też z pomysłem na jego trening. To wystarczająco brutalny serial i nie potrzeba było całego rzędu więźniów "do odstrzału", tym bardziej, że o Górze krążą tylko złe opowieści. Czasami tylko zła opinia wystarczy, by stworzyć obraz bohatera. Same tylko monologi Oberyna Martella z tego sezonu wystarczą, byśmy oczekiwali po starszym Cleganie najgorszych rzeczy.

I czy Czerwona Żmija nie jest najlepszy, gdy pokazuje nam co innego niż swoje niezaspokojone libido? Kiedy jest politykiem, księciem i żądnym sprawiedliwości bratem. Szkoda, że twórcy postanowili pokazać nam to pod koniec, ale może lepiej późno, niż wcale? Po pełnej atmosfery i emocji rozmowie z Tyrionem można poczuć żal, że ta dwójka nie miała okazji działać wspólnie w innych okolicznościach. Szkoda, że na efekty tej rozmowy przy świetle pochodni musimy poczekać trochę dłużej niż zwykle.

Littlefinger za to udowodnił wszystkim, że to delikatne wzdryganie się na jego widok, które pewnie przydarzyło się każdemu widzowi, jest całkowicie zasłużone. Czy chodzi o morderstwo z zimną krwią? O to, że wypchnął przez Księżycowe Drzwi swoją panią żonę? Ależ skąd, to "Gra o tron", w której ludzi nadziewa się na miecze, jak na wykałaczki. Jego intrygi, ambicje i działania, nawet zdrada Neda w pierwszym sezonie, stawiają go w jednym szeregu z innymi bohaterami. Za to jego pociąg do Sansy, oparty tylko na tym, że jest córką jego wielkiej miłości, to powoduje, że na jego widok człowiek czuje dziwny niepokój i ma ochotę od razu wymyć ręce.

Atmosfera zagęszcza się odpowiednio, a wydarzenia kumulują. Może i dobrze, że na kolejny odcinek będziemy czekać trochę dłużej. Nauczeni doświadczeniem dziewiątych odcinków, będziemy potrzebowali głębszego oddechu - zupełnie, jak przed skokiem do głębokiej wody. A potem wszystko pójdzie w cholerę!

środa, 14 maja 2014

Gra o tron 4x06: The Laws Of Gods And Men


Dawno, dawno temu obejrzałam sobie "Dróżnika". Wtedy ekranizacja "Pieśni lodu i ognia" była tylko odległym marzeniem i prawdziwą paradą fantastycznych wizji o tym, kto i kogo mógłby zagrać. Typowałam wtedy Robin Wright na Cersei i Josha Holloway'a na Jaime'a (pamiętacie go jeszcze?). Jeremy Irons miał być moim Stannisem, bo czemu nie? Myślało się wtedy epicko. Jednak po seansie filmu Thomasa McCarthy'ego jedynym kandydatem do roli Tyriona Lannistera był dla mnie Peter Dinklage. Niekoniecznie dlatego, że nie znałam zbyt wielu niskich aktorów, on był jednak jakby skrojony do tej roli, szczególnie po kilku przypadkiem zobaczonych epizodach "Treshold". A jakiś czas potem HBO ogłosiło, że tak, robią. I że Peter zagra Półmężczyznę.

Od tej pory spałam spokojnie, uznając, że może się walić i palić, a Lindsay Lohan może zagrać Sansę (co też kiedyś typowałam z jakiegoś dziwnego powodu), ale Peter Dinklage zapewni nam niesamowite wrażenia i powalającą kreację. Pewnie nie byłam jedyna, w końcu wielu ludzi dostrzegło w nim potencjał. Taka była jednak moja opinia i żaden Warwick Davis by tego nie zmienił.

Takie odcinki, jak ten, to potwierdzają.

Już pal licho Yarę Greyjoy, która pojawiła się tylko po to, by podkulić ogon i uciec. Bezwzględna żelazna kapitan i jej bezwzględni żelaźni podkomendni nie daliby rady jednemu półnagiemu chłopaczkowi? Fakt, nieźle wywijał bronią i emanował szaleństwem na kilka metrów wokół. Ale wystarczyłby toporek w czoło, szczególnie gdy wybili jego strażników, a Snow został z nimi sam na sam. Mogliby zająć się spokojnie wywlekaniem wrzeszczącego i opierającego się Theona z klatki, a problem lorda Roose'a Boltona z nieobliczalnym bękartem byłby rozwiązany.

Nieważny też Stannis, który w tym odcinku był tylko meblem, jakby nie był w stanie załatwić sprawy dla siebie. Wszystkie podróże w Westeros, łącznie z rejsem do Braavos, odbywają się chyba za pomocą teleportu. Miło było jednak zobaczyć Marka Gatissa. A właściwie usłyszeć go, bo nawet po ciemku można rozpoznać ten na wskroś brytyjski głos. Rola może epizodyczna, ale przynosząca wiele radości. Daenerys także nie robiła wrażenia, chociaż dzięki niej zobaczyliśmy Drogona w akcji. Ale przynajmniej wypadła lepiej niż jeden z jej petentów (i przyszły zalotnik) Hizdahr zo Loraq, drętwy i sztywny i kompletnie nieegzotyczny. Ciężko było go oglądać.

Za to ostatni kwadrans tego odcinka był mistrzostwem świata.

Sąd na Tyrionem był kolejnym motywem, na który niemal wszyscy czekali, a który zakończył się w sposób niespodziewany. Dinklage znów znalazł się centrum uwagi i wykorzystał ten czas najlepiej, jak potrafił. Przez chwilę myślałam nawet, że motyw, kiedy wchodzi do sali wykonując krótki taniec w kajdanach, nie był wcale materiałem bonusowym, ale prawdziwą sceną z odcinka. Dinklage zaprezentował nam cały wachlarz emocji - od znudzenia i radosnej rezygnacji przez większość procesu, po skrajną pogardę i wściekłość w ostatniej mowie. Zastanawiam się, czy znajdzie się ktoś, kto nie poczuł ukłucia w środku, gdy na salę weszła Shae. Wyrachowana oportunistka czy zastraszona i więziona do tej pory, nieważne. Widać, że przez prowadzenie jej wątku do tej pory Weiss i Benioff celowali w ten drugi zestaw. Jej widok sprawił Tyrionowi większy ból, niż wszystkie rzucane w jego stronę oskarżenia i obelgi. A cudowny Peter pokazał nam to tak, że nas samych zabolało.

Oczywiście, za takim świetnym występem, cała reszta powinna wypaść blado, co jednak nie miało miejsca. Podobała mi się dawka subtelności, jaką zaserwowali nam wszyscy aktorzy, przez drobne gesty, znaczące miny i rzucane Tyrionowi spojrzenia, które zawierały w sobie również całą gamę emocji, głównie tych negatywnych, ale z kilkoma wyjątkami, jak na przykład Jaime. Czerwona Żmija co prawda znowu prawił jednoznaczności i był nonszalancki aż do granic bezczelności, ale miło oglądało się, jak z każdym świadkiem i z każdym zeznaniem zdawał się podejmować swoją własną decyzję co do Tyriona. Mam zastrzeżenia co do lorda Tyrella który od pierwszej sceny stał się naczelnym popychadłem w Małej Radzie. Wiadomo, że to Królowa Cierni trzyma w tej rodzinie wszystkie sznurki, jednak jej najstarszy syn nie powinien być traktowany jak błazen czy pachołek. Ona sama powinna się o to też trochę postarać.

Fascynujące już stało się to, jak skrajne emocje wzbudza ten serial. Nie mówię tylko o śmiertelnym żniwie wśród bohaterów oraz reakcjach na nie. Sceny kontrowersyjne, sceny przesadzone albo taki z niewykorzystanym potencjałem, dziwne castingi i szybkie ich zmiany, czasami na gorsze. Do tego jeszcze wieczna dyskusja o wyższości książki nad adaptacją i o tym, jak wierna ta adaptacja powinna być. Za to wszystko można znienawidzić zarówno HBO, jak i głównych twórców, o Martinie nie wspominając. Potem jednak zdarza się Tyrion Lannister w pełnej furii, Arya i jej taniec, Ogar stający się ulubieńcem ogółu z czystego przypadku, czy narodziny smoków. I wszystko jest dobrze. I wszystko jest pięknie.

czwartek, 8 maja 2014

Gra o tron 4x05: First Of His Name


Po trzech latach stałego rozłamu na serialowców i czytelników, w końcu wszyscy stajemy po jednej stronie. Już zaczyna się ten moment, kiedy Martin swoje, a twórcy swoje. Między nimi jesteśmy teraz my, jak jeden mąż zastanawiając się, co jeszcze Weiss i Benioff nam pokażą. Zmiany względem książki już są ogromne (i tylko niektóre da się w miarę rozsądnie wytłumaczyć), a ma być ich jeszcze więcej. Chociażby dlatego, że kilku pobocznych bohaterów udało się w serialu uśmiercić nim spełnili swoją rolę. Do tego, po scenie z Innymi i niemowlakiem, pojawiła się informacja, że pojawi się więcej rzeczy, które planowane są na fabułę nieopublikowanego jeszcze szóstego tomu. Jeżeli ktoś się boi, to może być to strach uzasadniony.

Obawiałam się poniekąd tego, że po śmierci króla Joffrey'a trudno im będzie odpowiednio wysoko unieść poprzeczkę. I tak, każdy kolejny odcinek sprawiał wrażenie przegadanego, żeby nie powiedzieć nużącego w pewnych chwilach. Pomijając krótkie interesujące chwile, gdy na ekranie pojawiał się Littlefinger, lub gdy Jaime ćwiczył walkę na miecze z niezawodnym i niezastąpionym Bronnem, "Gra o tron" stała się produkcją pełną długich dialogów, wypaczonych postaci i dyskusyjnej sceny gwałtu. Owa kontrowersyjna sekwencja w Wielkim Sepcie rozpaliła sieć niemal do białości i sprowokowała mnóstwo różnie zakończonych dyskusji, by dwa dni później wygasnąć zupełnie. Odcinek czwarty także okazał się festiwalem nudnego dialogu, głupich decyzji i ziewania. Trzeba było więc poczekać jeszcze tydzień, by coś się w końcu zagęściło.

Całe szczęście, że jest w tym serialu Littlefinger. Całe szczęście też, że zabrał się do działania, zamiast opowiadać o swoich przybytkach negocjowalnego afektu. Jego przybycie do Doliny było najlepszym motywem odcinka, ciągnącym za sobą kilka naprawdę dobrze zrealizowanych scen, szczególnie tych z udziałem dawno nie widzianej Lysy Arryn. Jej rozmowa z Sansą przy cytrynowych ciasteczkach była warta każdej minuty. Dało się wyczuć też atmosferę odseparowania Doliny Arrynów od reszty kraju. Nie chodziło tu tylko o geograficzne położenie i trudne do przebycia góry. Cała Dolina zdaje się świadomie ignorować wszystko i wszystkich. Jedyną rzeczą, o jakiej myślała przez długi czas Lysa było przybycie Littlefingera, a on zagrał na niej wręcz koncertowo. Sansa ma się od kogo uczyć tego, jak przeżyć w świecie polityki i nie skończyć jak lord Eddard. Może i zachowuje się trochę dziwnie w stosunku do niej, może nasuwa się stwierdzenie "lepkie paluszki", ale manipulację i knucie opanował on do perfekcji. To zawsze się świetnie ogląda.

Wypad na Twierdzę Crastera nie był wcale takim złym pomysłem, jak mogło wydawać się wtedy, gdy Jon Snow zaproponował wszystkim tę wyprawę. Otrzymaliśmy bowiem kawałek przyzwoitego machania mieczem, co się w serialu inspirowanym średniowieczem bardzo ceni, i kilka zgonów, które były więcej niż wyczekiwane. Udało się też twórcom zgrabnie wybrnąć z pomysłu obecności Brana i spółki w tamtym miejscu. Motyw przejęcia ciała Hodora wypadł świetnie, tak jak wizja czardrzewa. Jeżeli takie motywy będą pojawiały się podczas ich wędrówki na północ, to jestem jak najbardziej za. Nikomu niepotrzebny tam Locke nie będzie już psuł tła. Teraz nikt już nie wie, gdzie udał się Brandon Stark, więc jego podróż może trwać dalej. Na tyle spokojnie, na ile da się w krainie wiecznego mrozu, dzikich plemion, jeszcze dzikszych zwierząt i czarnorękich upiorów.


Arya i Ogar, którzy już dawno wyrośli na ulubieńców większej części publiczności, także mieli swój moment. Chyba najlepszy z całej wspólnej podróży! Powrócił motyw wyliczanki, którą recytowała sobie mała Starkówna, a Ogar znów dał jej szorstką lekcję podejścia do życia. Może i tknęło to fanów nieodżałowanego Syrio Forela, ale trzeba przyznać, że Clegane znowu miał rację. I dobrze, bo Arya mogła zakończyć ich wspólną wyprawę jednym dźgnięciem Igły. Śmierć Sandora Clegane na pewno mogłaby sprawić, że ktoś przestałby oglądać ten serial.

Nim się obejrzeliśmy, minęła połowa sezonu. Serial powoli zaczyna ewoluować w coś, czego chyba nawet George R. R. Martin sobie nie wyobrażał. Fantazja Weissa i Benioffa może i nie zawsze odpowiada oczekiwaniom fanów, ale ciągnie całą produkcję do przodu i to dzięki nim ta niesamowita historia i niesamowici bohaterowie zapiszą się w świadomości milionów ludzi. I może te całe miliony ludzi sięgną po książki?

wtorek, 15 kwietnia 2014

Gra o tron 4x02: The Lion and the Rose


Nim dołączymy do całego internetu z pełnym satysfakcji okrzykiem "w końcu umarł!", zwróćmy nasze zadumane spojrzenia na aktora, który sportretował nam ten typ łajdaka, w którym nie ma nawet najmniejszej rzeczy do polubienia. Trzeba przyznać, że Jack Gleeson, prywatnie naprawdę uroczy i sympatyczny dzieciak, od pierwszego sezonu do samego końca był takim Joffem, jakiego można było sobie wyśnić w największych koszmarach. Arogancki, uparty, okrutny i bezczelny, ado tego tchórzliwy, i z tendencją do zachowywania się jak rozwydrzony i rozpuszczony sześcioletni bachor. Może postać Joffa była jednowymiarowa, w gromadzie postaci o różnych odcieniach szarości będąc czarną jak węgiel, ale taką postać też należy odpowiednio zagrać, nie przerysowując żadnej jego cechy i nie czyniąc króla karykaturą złego dzieciaka. Osobiście liczę na to, że zobaczymy go jeszcze w wielu rolach. I że nie będzie znany tylko jako "ten drań Joffrey". 

A teraz...
W końcu umarł!

Na własnym weselu, w otoczeniu setek ważnych gości. Po upokorzeniu wuja, jego młodej żony, świeżo nabytego szwagra i całego jego rodu. Śmierć odpowiednia dla tak nikczemnej postaci. I jedna z tych, na którą wszyscy widzowie przyklasną radośnie.

Teraz właściwie został nam tylko Ramsay Snow. Świetnie dobrany, świetnie zagrany Ramsay, dzięki któremu mieliśmy świetną scenę otwierającą. Ale nie tylko Ivan Rheon błysnął nam podczas strony w lesie. Alfie Allen okazał się o wiele bardziej dopasowany do roli Fetora, niż do roli Theona Greyjoy'a. Cokolwiek czuło się do jego postaci i tego mówił, lub gdy zdobywał Winterfell, widząc jego pokraczny bieg i nerwowe tiki w obecności bękarta, zaczyna się nagle czuć dla niego litość. Trochę wbrew własnej woli.

Dobrze znowu widzieć Brana i Reedów. Chociaż powoli, to nadal brną na północ, a teraz dodatkowo mają jasno określony cel. Wizja Starka została przedstawiona sprawnie i bardzo plastycznie, nawet jeżeli użyto sporo ujęć z pierwszego sezonu. I może narzekałam kiedyś, że jest w serialu zbyt mało Brana. Może to jednak dobry zabieg? Bran potrzebny nam jest właśnie w takich ważnych chwilach, przy drzewie sercu, które mówi do niego. Ucinanie mozolnej i jednostajnej wędrówki sprawia, że nie marudzimy na znikomą ilość wydarzeń. Chociaż teraz został wysłany za nimi Locke. Dużo rzeczy może jeszcze się zdarzyć.

Po zeszłotygodniowym odcinku nie byłam pewna, co nie pasuje mi w postaci Oberyna Martella. Nie mam nic do zarzucenia od strony aktorskiej. Pedro Pascal wygląda i zachowuje się, jak "gorąca głowa" z Dorne. Jedyne, co razi to potrzeba twórców na ukazanie jego, hm... nienasyconego apetytu. Czerwona Żmija był krewkim Dornijczykiem, fakt, ale w pierwszej mierze był księciem, przedstawicielem swojego rodu, i wiedział dobrze, że ostentacyjne oblizywanie palca kochanki, czy łapczywe spoglądanie na tancerkę i młodego rycerza, przy stole pełnym ludzi jest bardzo nie na miejscu. Pewne rzeczy, szczególnie wśród wysoko urodzonych, były tylko domysłami i takimi powinny pozostać, by nie ograbić nas z możliwości wyłapywania niuansów i drobnych gestów. Wcześniej zrobili to z Renlym, teraz najwyraźniej zabierają się za kolejną "kontrowersyjną" postać.

Czy komuś wesele wydało się pełne niezręczności, a radość niektórych gości wymuszona? Ktoś widział zniesmaczoną minę lady Olleny czy kamienną twarz siedzącego między gośćmi Varysa? Tak powinien wyglądać prawdziwy mariaż polityczny i wyprawiona z jego okazji uczta! Chociaż najmocniejsza scenę zostawiono na koniec, to cała sekwencja uczty wypadła mocno - szczególnie ze strony aktorskiej, czy mowa tu o Natalie Dormer (jej reakcje na wszystkie poczynania małżonka były bezbłędne), pojawiającej się na moment Gwendoline Christie, czy zawsze niezawodnych Charlcie Dance i Dianie Rigg. Nawet młodziutka Sophie, grająca Sansę, wypadła świetnie, a główna jej siła polegała na subtelności i oszczędnych gestach.

Co do subtelności, to najwyraźniej motywem przemyconym do odcinka, było jedzenie. Wspólny obiad spożywali bracia Lannisterowie, na Smoczej Skale królowa przy kolacji opowiadała o tym, że Stannis gotował jej zupę, a Bran wsuwał papkę z żołędzi. Wszystko jednak było tylko przystawką przed królewskim pasztetem na główne danie. Nie wiem tylko, czy ktoś jeszcze odważyłby się go skosztować.
Miło było zobaczyć znowu Jerome Flynn'a, jak zwykle zadowolonego z każdej sceny, w której jest obecny. Jako że Bronn stał się teraz trenerem Jaime'a (niestety w miejsce książkowego ser Ilyna), to nasz ulubiony najemnik zostanie z nami na długo.

poniedziałek, 7 kwietnia 2014

Gra o tron 4x01: Two Swords



Wracamy do Siedmiu Królestw! Kto był podekscytowany samym tylko oczekiwaniem na nowy sezon i ogłaszanymi stopniowo dodatkami do obsady?

Długo nie dadzą nam zapomnieć o "Deszczach Castamere", prawda? Już pierwszy odcinek nowego sezonu, a my usłyszeliśmy ten utwór dwa razy. Jeżeli jest jeszcze ktoś, kto nie poznał, że "Deszcze" pojawiły się w trakcie sceny wytapiania mieczy, przygotujcie się na to, że prawdopodobnie będą grali to przy każdej scenie z lordem Tywinem. Jego dziatki, Złote Bliźnięta, zaczynają się powoli rozchodzić. Cersei odpływa w picie i przerost ambicji. Jaime, który na pewno już zaczyna wartościować swoje życie, irytuje się postępowaniami siostry. Może i kiedyś nie byłam przekonana co do odrobinę stonowanego sposobu portretowania Cersei przez Lenę Heady. Teraz jednak widzę potencjał w odgrywaniu kobiety, która już straciła wszelkie wypływy i głos na dworze, a do tego traci teraz kontrolę nad jedyną osobą, która nigdy jej się nie sprzeciwiała i dawała się koncertowo manipulować - nad swoim słodkim bliźniakiem. 

Trzeci Lannister, z każdym dniem coraz bardziej zgorzkniały, właśnie stał się częścią kolejnego ciekawego duetu, kiedy do Królewskiej Przystani zawitała delegacja z Dorne. Może i pierwsza scena, w której pojawił się Pedro Pascal jako książę Oberyn Martell, była lekko koślawa i na siłę, ale tak wypadają wszystkie sekwencje w przybytku rozkoszy Littlefingera. Nie spodziewałam się co prawda, że "Deszcze Castamere" mogłyby rozeźlić księcia, ale to pozwoliło nam przekonać się dlaczego, na wieść o jego niespodziewanym zastępstwie za brata, Tyrion przełknął głośno ślinę i pewnie zaklął w duchu. Książę Oberyn, Czerwona Żmija, jasno przedstawił swoje priorytety - do Królewskiej Przystani przygnała go głównie zemsta za siostrę i jej dzieci.

Kiedy usłyszałam Daenerys pytającą, gdzie podziewa się Daario Naharis, palnęłam w przestrzeń "jest jeszcze na castingu, wasza miłość". Trudno było się temu oprzeć. Po zastąpieniu Eda Skreina nową twarzą chyba wszystkim ulżyło, chociaż na pewno znajdą się tacy, którym potrzeba strasznie tej niebieskiej brody i złotego zęba. Michiel Huisman już na wejście zasłużył sobie na pochwałę, w końcu gorszy od Skreina być nie może. Pozytywy na dworze Daenerys to też (a właściwie zawsze) jej smoki. Większe i wyraźniej gwałtowniejsze. Uroczo wyglądają, gdy Matka głaszcze je po łuskach, ale po chwili kłapią na nią ostrymi zębami. Nawet jej mogą w każdej chwili zrobić krzywdę.

Rozumiem, że trzeba sprawić żeby Dzicy wydawali się jak najbardziej przerażający i źli. Ale zrobienie z nich kanibali to już przesada. Fakt, z Mance'm podróżowali też ludożercy z bardzo dalekich i mroźnych krain, ale żaden z nich nie trafił za Mur, żaden z nich nie należał do klanu Thennów. Wystarczy, że Nocną Straż czeka konfrontacja z zahartowanymi ludźmi z krain wiecznego śniegu, a dla Jona z byłymi towarzyszami. Dzikim nie potrzeba żadnej dodatkowej i uroczej cechy charakteru albo planu dietetycznego.

I na koniec dobra scena walki, a w niej lubiany coraz bardziej Rory McCann i ponowne spotkanie z Aryą. I kontrast w tym, jak zabija Ogar, machając mieczem i waląc pięściami na około, a Arya, której ciosy są ciche i na swój sposób przerażające. Właśnie teraz Arya zatraciła kompletnie to, kim była - kiedy odczuła niesamowitą satysfakcję z zemsty i radość z odbierania życia.

To był dobrze rozwijający się pierwszy odcinek, chociaż bez fajerwerków. Wymalowano nam, gdzie znajdują się teraz ci bohaterowie, którzy przeżyli. Co robią i co myślą. Nowi natomiast zapowiadają się niezwykle interesująco. Przed nami zatem jeszcze dziewięć interesujących poniedziałków.

Aha, drodzy książkowcy: Florian i Jonquil, alleluja!

wtorek, 11 czerwca 2013

Gra o tron 3x10: Mhysa


Chciałabym napisać, że lepszego finału nie można było sobie wyobrazić. Szczególnie, gdy cały sezon okazał się najmocniejszym ze wszystkich. Były jednak rzeczy, do których można (a nawet trzeba!) się przyczepić, a emocje po Krwawych Godach nie opadną jeszcze długo. Ale było dobrze. W dużej mierze ze względu na wątek, który do tej pory prowadzony był dosyć ślamazarnie, a ponure szczegóły pływające w słoikach i jedna czerwona nimfomanka bardziej psuły niż pomagały. Do tego odważny krok z pokazaniem nowej głowy Króla Północy na pewno usatysfakcjonował widzów zaznajomionych z książką.

Nie oszczędzono nam ani bezczeszczenia zwłok, ani rzezi wojsk Północy (w genialnym ujęciu z "lotu Boltona"), ani też rozmowy dwóch głównych organizatorów. Wrażenie, jakie robiła rozmowa o motywach i konsekwencjach tego strasznego czynu, potęgował jeszcze fakt że krew na podłodze jeszcze nie zdołała zaschnąć, a lord Frey już raczył się pysznym śniadaniem. Oraz to, że jeden z rozmówców to wyrachowany sukinsyn, a drugi jest po prostu zwykłą szują. Przypisywanie nazwisk do epitetów pozostawiam już osobistej, jakże negatywnej, ocenie.

Nie było zdziwieniem, że Blackfish uciekł. Nie było też zdziwieniem, że Chłopiec z Trąbką i Ramsay Snow to jedna i ta sama osoba. Już po kilku wspominkach i upartym ukrywaniu twarzy boltonowego bękarta można było się domyśleć. Ale za to zdziwieniem mogło być, co stało się z Żelaznymi Ludźmi, którzy zostali w Winterfell, gdy przyjechał tam Ramsay Snow, i zdradzili Theona. Wielu widzów mogło się zastanawiać nad losem Dagmera Rozciętej Gęby i reszty. Bękart "zadbał o nich" w swoim stylu - a lord Balon dostał makabryczną szkatułkę z jeszcze bardziej makabryczną zawartością. A żeby nikt mu nie współczuł, stary Greyjoy okazał się kolejnym kutasem bez skrupułów. Ten serial obfituje w taką ich ilość, że zaczyna się tracić rachubę.

Joffrey do tej pory nie brał udziału w spotkaniach Małej Rady. Po bardzo przekonującym (i niepokojącym) pokazie królewskiej radości, z powodu śmierci swoich wrogów, chyba nikt nie jest zdziwiony dlaczego nikt go tam nie zapraszał. O wiele lepsze wrażenie robi król, który jest po prostu nieprzydatny i leniwy, niż taki który na każdym kroku piszczy o torturach, ścinanych głowach i masowym morderstwie. Obaj mają lekceważące podejście do postanowień swoich doradców, ale ten drugi tylko dlatego, że chce jak najszybciej wdrażać w życie swoje okrutne i nieprzemyślane wizje, nie licząc się z niczyim zdaniem.

Jeśli ktoś w ogóle stęsknił się przez ten czas za Lannisterami, to teraz miał okazję by nacieszyć oczy i uszy. Na rzecz Frey'ów i Boltonów stracili miano najbardziej "sympatycznej" rodziny w Siedmiu Królewstwach, ale nie przeszkodziło im to wbijać sobie szpile, sączyć jad przez zęby, a nawet otwarcie grozić! W tym chyba są najlepsi. Z tej przyczyny sympatia i zaufanie Sansy do Tyriona wydawała się mocno naciągana, jednak komuś pewnie chodziło o motyw dwojga odrzutków, którzy znajdują w sobie oparcie. I o to, by na wieść Krwawych Godach i śmierci kolejnych członków rodziny, znienawidziła go na nowo. Nie rozumiem tylko dlaczego Jaime wrócił do Królewskiej Przystani tak szybko, ale najwyraźniej podróżowanie po ogromnym i targanym wojną Westeros to ultraszybka i łatwa sprawa. Pokazała to wycieczka Melisandre, spacer Sama i Goździk - od Twierdzy Crastera po Nocny Fort i Czarny Zamek, Ygritte pieszo doganiająca jadącego konno Jona Snowa, a teraz Królobójca wracający z Harrenhal do swojej słodkiej siostry. Spojrzenie jakim obdarzyła go Cersei nie było raczej tym, czego oczekiwał. I pewnie niedługo zorientuje się, że sama Cersei nie jest taka, jaką mu się przez tyle lat wydawała. Tak to często bywa z nikczemnikami, którzy przeszli wewnętrzną przemianę po okaleczeniu.


Mimo że miałam pewne zastrzeżenia co do Maisie Williams w poprzednim odcinku, to tutaj zrekompensowała mi to z nawiązką. Aryi potrzeba było odpowiednio ponurej i brutalnej sceny i Ogara u boku. Jej martwe spojrzenie i drżący głos, gdy podeszła do czterech ludzi lorda Frey'a, przyprawiały o dreszcze. W ich duecie to Ogar nagle stał się bohaterem bardziej empatycznym - zupełnie jakby przez to, co widzieli w Bliźniakach, zamienili się miejscami. Czy to będzie miało stały wpływ na Clegane'a? Trudno, naprawdę trudno, powiedzieć. Z Aryą sytuacja jest inna i świetnie pokazała to scena przy ognisku. To już nigdy nie będzie ta sama dziewczynka, która w pierwszym sezonie podkradła strażnikowi hełm i ganiała koty w Królewskiej Przystani. 

Wspomniany wcześniej Stannis na Smoczej Skale wypadł o wiele lepiej niż w poprzednich odcinkach. A to za sprawą uroczej córki (ją zawsze miło zobaczyć ponownie) i przemytnika/namiestnika, który zrobił bardzo dobry użytek z nowo nabytej sztuki czytania i, tu już bez zmian, nie starał się krygować i przebierać w słowach, nie bał się zadziałać wbrew woli króla, ale zgodnie z jego sumieniem. Za książkowym Davosem nigdy nie przepadałam, ale gdy otrzymał poznaczoną marsową twarz Liama Cunninghama, uległam zupełnie. Dziesiąty odcinek utwierdził mnie (i pewnie nie tylko mnie) w przekonaniu, że to jeden z najlepszych wyborów castingowych w całej serii.


A Daenerys? Daenerys załatwiła sobie osiem tysięcy wykastrowanych straszaków, zajęła ostatnie minuty finału, które można było wykorzystać zupełnie inaczej (czyt. lepiej), i jeszcze została okrzyknięta matką i wybawicielką za czyjąś brudną robotę. Jeśli twórcy chcieli trzymać się jakiegoś motywu przewodniego (mhysa znaczy "matka"), jak to miało miejsce w poprzednich odcinkach, to mogli wybrać coś innego niż kiepsko zrealizowana scena z armią pojawiających się znikąd statystów. Tym bardziej, że dla kogoś, kto nie może urodzić dziecka, nazwanie "matką" może znaczyć bardzo wiele. Zabrakło tutaj yunkaiskich żołnierzy, zabrakło tych, którzy władali miastem. Przez to symbolika poddania miasta przepadła. Czy nikt nie pokaże nam, jak oni skończyli? Czy smutna tradycja bitew i wielkich politycznych wydarzeń dziejących się w offie przeszła teraz na drugą stronę morza?

Odcinek, jako zakończenie sezonu, był bardzo nierówny. Na świetny motyw spotkania Małej Rady przypadała nieprzekonująco ckliwa Shae rozmawiająca z zatroskanym Varysem. Na narodziny "nowej Aryi" przypadał, zdeklasowany aktorsko przez swoją rudą dziewczynę, płaczliwy Jon Snow. Opowieść o Szczurzym Kucharzu i spotkanie z Samwellem w mrokach Nocnego Fortu psuł fakt, że po tym Tarly dotarł z powrotem do Czarnego Zamku w mgnieniu oka. Chociaż dobrze było poczuć atmosferę grozy, która czai się pod i za Murem i z którą już niedługo zmierzą się Bran, Hodor i Reedowie. Zbyt dużo wątków i motywów w jednej godzinie, które przed zakończeniem serii musiały zostać pokazane. Twórcy nie nauczyli się jeszcze porządnie dawkować treści książki na zmianę z własnymi pomysłami. Czasami można odnieść wrażenie, że już prawie im wychodzi, ale trwa to krótko. Do Talisy albo Lorasa jako dziedzica Wysogrodu.

Niestety, kwestia "książka lepsza niż serial?" będzie kładła się długim cieniem na każdej recenzji, każdej opinii i reakcjach na nie. Cieszy mnie jednak, że serial trwa. Że stał się popularny i może dzięki temu Martin zabierze się szybciej do pisania "Wichrów zimy". Bo co to będzie, jeśli serial go dogoni?

wtorek, 4 czerwca 2013

Gra o tron 3x09: The Rains of Castamere

 

Wow. Po prostu, wow. Jeśli ścięcie lorda Eddarda w pierwszym sezonie wywołało burzę emocji, to scena Krwawych Godów pozostawi po sobie napalmowe zgliszcza w świadomości widzów, którzy nie zaznajomili się do tej pory z książką.

Od pierwszego kęsa chleba Robb dawał widzom powody do zastanawiania się, czy ktokolwiek chciałby zrobić go swoim królem, gdyby wiedział, ze nie po drodze mu ani z dyplomacją, ani strategią wojenną. Jak się okazuje wielkie sukcesy z początku wojny (wielkie bitwy poza kadrem: Szepczący Las i Oxcross) nic nie znaczą przy jego dalszych poczynaniach. Czy ktoś równie ochoczo krzyczałby "Król Północy!" widząc, jak łatwo daje się ponieść emocjom i że nie potrafi wystać ani minuty słuchając zrzędzenia starego dziada, od którego zależy los wyjątkowo kruchego przymierza? I że na dodatek zabrał ze sobą kobietę, która była powodem tego wszystkiego?

Cóż, najwyraźniej Talisa była po prostu Talisą z Volantis. To rozczarowujące po aluzjach co do jej podwójnej roli, którymi karmiono nas od chwili dołączenia do obozu ludzi Północy. Ten rodzaj mylenia widza wydaje mi się najtańszym i najbardziej leniwym, na jaki Benioff i Weiss mogli sobie pozwolić. Prawie tak samo tanim, jak uratowanie życia Blackfisha przez wypuszczenie go do toalety.

Cały wątek jednak świetny, a ostatnie minuty odcinka świetnie zrealizowane i cudownie zagrane - szczególnie ze strony Michelle Fairley, względem której nadal nie mogę wyjść z zachwytu. Pełno napięcia i klimatu. Pełno smutku, nawet w takich krótkich ujęciach jak śmierć Szarego Wichra. Może i ktoś powinien go wypuścić, by ustrzelenie go nie wyglądało "na odwal się", ale fakt, że nawet wielki wilkor może zmienić się w zaszczute i zdezorientowane zwierzę, jest porażający. Pełno rozpaczy, złości i desperacji, których obrazem stała się Catelyn. A do tego jeszcze chłodny, i chłodno kalkulujący, lord Bolton, który (razem z lordem Frey) właśnie dołączył do Joffa i Chłopca z Trąbką, i któremu wielu ludzi życzy teraz najbardziej fantazyjnych rodzajów śmierci. Krwawe Gody zapisały się już jako jeden z końców (zarówno wątków i postaci, jak i odcinków), które nikogo nie zostawią obojętnymi.

Czy w ogóle warto po takiej imprezie wspominać o pozostałych wątkach? Oczywiście! Jeśli tylko były ciekawe lub jeśli za nimi tęskniliśmy. Albo mamy pretensje i czepiamy się - to zawsze jest fajne.
 

Gdy Daario Naharis pojawił się w poprzednim odcinku zachwalałam stonowany wygląd jego postaci i jego butną naturę. Teraz jednak muszę przestać się zachwycać. Jego maniera bardzo szybko robi się powtarzalna - uniesienie brwi, przekrzywienie głowy i wzruszenie ramionami, a także ściągnięcie warg - przez co irytuje równie szybko jak pauzy w zdaniach Emilii Clarke. Cały wątek za Wąskim Morzem wypadł trochę niezdarnie. Nic dziwnego, że Daenerys tak łatwo podbija każde kolejne miasto niewolnicze, skoro bram pilnuje tylko po dwóch łatwowiernych i niedoinformowanych ludzi. Jakim bowiem cudem nikt w mieście nie wiedział, że dwa tysiące najemników stanęło po stronie wrogiej im królowej, a z trójki przywódców został jeden?

Cudownie za to było zobaczyć Brana i resztę, nawet jeśli w przygnębiającej scenie rozstania braci Starków. Ten traktowany po macoszemu wątek w końcu dostał więcej czasu i całkiem sprawnie powiązał wędrówkę chłopców z oddzieleniem się Jona Snow od bandy Dzikich (przez krótką, straszną chwilę miałam wrażenie, że Ygritte pobiegnie za nim). Żałuję rozstania z pocałowaną przez ogień i Tormundem Zabójcą oraz pożegnania Orrella, ale im szybciej bękart wróci do Czarnego Zamku, tym lepiej.

Nim ktoś z serialowców podniesie raban, że nie oglądnie ani jednego odcinka więcej, niech przypomni sobie swoje krzyki po śmierci Neda i to, że jednak wrócił przy drugim sezonie i był chorobliwie wręcz ciekawy. Jestem przekonana, że teraz sytuacja się powtórzy. A czy w odcinku finałowym może zdarzyć się coś większego, bardziej szokującego i zmieniającego fabułę niż Krwawe Gody? Ha! Wiem, ale nie powiem.

poniedziałek, 20 maja 2013

Gra o tron 3x08: Second Sons


Pewne rzeczy nie zmienią się w tym serialu. Jak na przykład to, że nienawidzimy Joffrey'a przez każdą sekundę, w której widzimy go na ekranie. Nastoletni król zawsze potrafi zaskarbić sobie sympatię swoich poddanych, nieważne czego nauczy go narzeczona. Czasami rzuca poważnymi groźbami, a czasami drobnym gestem ośmiesza wuja przed całym dworem - "czarujący" jak zwykle, w dużej mierze dzieki Cersei, która też w ciekawy sposób pokazała swoje prawdziwe kolory. A za plecami Joffa coraz większa grupa ludzi, którzy w każdej chwili próbują go utemperować.

Niesamowite skrępowanie w Królewskiej Przystani było wyczuwalne w każdej scenie - między przerażoną Sansą a Tyrionem, między nim a Shae, a także między rodzeństwem Tyrellów i królową regentką. Nawet goście weselni sprawiają wrażenie, jakby w ogóle nie chcieli uczestniczyć w tej szopce. Wszystko to było jednak świetnie zaprezentowane, a napięcie całkiem sprawnie dawkowane - cisza panująca w sepcie podczas marszu panny młodej w ramiona męża potęgowała dziwną atmosferę. Sophie Turner musi jeszcze dużo się nauczyć by grać lepiej, ale cała gama niesamowitych aktorów nadrabia wątek za nią - z jej panem mężem oraz teściem na czele.

Nie zmienia się epatowanie seksem w bardzo dziwnych i nie zawsze odpowiednich scenach. Najwyraźniej ktoś postanowił wykorzystać fakt, że wymieniono dziesięcioletniego chłopca z książki na Chrisa ze "Skins". Po co Melisandre wspominała o psującym mięso strachu jagnięcia skoro przywiązaniem chłopaka do łóżka osiągnęła zupełnie inny efekt? I tak, magia krwi jest niezmiernie ciekawa, szczególnie przy scenie z pijawkami i ogniem, ale niesmak po kolejnym rytualnym stosunku pozostaje. Jeśli tak za każdym razem wyglądają czary Melisandre, to strach pytać czy w taki sam sposób działa Thoros z Myr.

Niemniej jednak, wątek na Smoczej Skale w końcu pokazał takiego Stannisa na jakiego czekaliśmy - sprawiedliwego i konsekwentnego w swoich wyrokach, działającego z obowiązku względem królestwa. Cieszy mnie też, że znowu będziemy oglądać Davosa, najbardziej zaufanego człowieka króla, oraz że uwzględniono jego naukę czytania ("Visenya rode Vha..ag..arr... eh, fuck me..."). To na pewno przyda się w przyszłości.

Za każdym razem, gdy pojawia się w serialu nowa postać, cieszę się niezmiernie, że książkowa fantazja George'a Martina na temat jego wyglądu, została zredukowana. Rycerze Westeros nie mają powiewających na wietrze niepraktycznych grzyw, Tyrionowi oszczędzono nos (podejrzewam, że oszczędność na efektach komputerowych a'la lord Voldemort miała tu duże znaczenie), kobiety w Qarth zasłaniają materiałem sukni obie piersi, a sprzedawcy niewolników nie stylizują włosów na podobieństwo ptasich skrzydeł czy rogów. A teraz pojawił się nowy bohater, arogancki Daario Naharis, który najpewniej szybko zdobędzie popularność - szczególnie wśród damskiej części publiczności. Brak obecnych w książce: złotego zęba, niebieskich włosów i idiotycznej kolorowej brody (uformowanej w kształt trójzęba) to wielki plus. Broń o rękojeściach w kształcie nierządnic wystarczy jako znak rozpoznawczy, tym bardziej, że ich właściciel jest ekspertem w posługiwaniu się nimi. To kolejna bardzo charakterystyczna broń w serialu, ale nie tylko nią w tym docinku sprawnie się posłużono.

Obawiałam się trochę, że Samwell będzie kolejnym wątkiem pobocznym, obcinanym by zrobić miejsce dla dodatkowych scen cycków i gołych męskich pośladków. Tu, na całe szczęście, pomyliłam się, bo to właśnie dzięki Samowi ostatnie minuty były jednymi z lepszym momentów epizodu. Tarly miał w końcu możliwość pokazać, że stać go na odważne gesty w chwili niebezpieczeństwa. Sztylet ze smoczego szkła w końcu się przydał i dodatkowo okazał się skuteczną bronią na Innych. Co więcej, wydaje mi się, ze spotkał się z tym samym Białym Wędrowcem, którego widział przy Pięści Pierwszych Ludzi. Bo nie wydaje mi się, żeby Inni wyglądali jak armia brodatych klonów.

A teraz czekanie. Na szybsze tempo, nieuchronnie zbliżające nas do finału. Na więcej scen między Aryą i Ogarem (Rory McCann dopiero teraz ma okazję by pokazać, że jego wybór na młodszego Clegane'a był strzałem w dziesiątkę), na zdobycie Yunkai przez armię Daenerys. Być może na Zimnorękiego? No i na wesele Edmure'a Tully.

wtorek, 14 maja 2013

Gra o tron 3x07: The Bear and the Maiden Fair


Oglądając kolejne odcinki "Gry o tron"cieszę się, że nie było w książce rozdziałów z perspektywy Robba, czy w ogóle żadnego z królów. Inaczej odkrylibyśmy, z niejaką przykrością, że Młody Wilk najchętniej komentowałby tyłki wszystkich napotykanych panienek oraz łóżkowe podboje, żłopiąc piwo z Theonem Greyjoy'em.

Od początku motyw z Talisą wydał mi się nierealny i wepchnięty na siłę. Zupełnie obca i bezstronna, egzotyczna i pewna siebie kobieta z wykształceniem i doświadczeniem medycznym, nagle pojawia się na polu bitwy i swój czar kieruje na młodego króla. A teraz sprawia wrażenie naiwnej i nierozeznanej w mapach i kierunkach świata, a teraz ten sam król bez problemu zdradza jej swoją strategię, trzyma mapy i pisma przy niej i nie ma zupełnie za złe, że w jego obecności pisze listy w nieznanym dla niego języku - rzekomo do matki. Czy coś w tym obrazku mówi wam "szpieg"? Bo mi odrobinę.

W okolicach Muru panuje duży ruch. Szkoda tylko, że tak rzadko odwiedzamy Brana i kompanię. Najwyraźniej tempo serialu warte jest ominięcia krajobrazów, kolejnych scen skórowania królików i zbierania drewna na opał, ale robione jest to kosztem snów Brana, podczas których wchodzi w umysł Laty. Wiedza o darze Jojena też jest znikoma. Chciałabym też zobaczyć więcej dobrze zagranych scen - takich jak historia Oshy. Ta grupa głównych bohaterów została odsunięta na bok, ale zostają inni w tych okolicach - ci pozornie najważniejsi. Jon Snow może być głównym bohaterem swojego wątku, to rudowłosa Ygritte (po raz kolejny) skradła mu zainteresowanie i sympatię publiczności. Okazało się też, nie po raz pierwszy zresztą, że ta dzika dziewczyna ma jaja i rozum większe niż Jon. A on staje się coraz częściej tylko wymówką, dzięki której możemy oglądać ciekawe wydarzenia i postacie tak interesujące jak Ygritte, zmiennoskóry Orell, Mance Ryder czy Tormund Mąż Niedźwiedzic.

Daenerys natomiast kontynuuje swą drogę wokół Zatoki Niewolniczej, zdobywając lub oblegając kolejne miasta, przyjmując posłów i, niby od niechcenia, sprawiać by popuszczali ze strachu po nogach. Scena karmienia smoków była naprawdę miła dla oka - zarówno ze względu na stronę techniczną, jak i przeznaczenie samego gestu. Oto królowa karmiła jedyne na świecie smoki, które na jej rozkaz mogą zmienić w budyń ludzi jej nieprzychylnych. Kiedy one walczyły ze sobą w powietrzu o kawałek mięsa, ona nawet nie mrugnęła! To powinno sprawić, by każdy poseł poczuł się słabo.To dobrze, że Dany stała się silnym charakterem, ale brakuje mi trochę jej słabości, chciałabym zobaczyć, że nadal jest z krwi i kości człowiekiem - ma słabe punkty, potrzebuje bliskości czy intymności, a nie jest tylko "Zrodzoną z Burzy, Matką Smoków i Niespaloną". Nie chcę czekać aż pojawi się Daario Naharis, by dopiero wtedy Dany poczuła, że ma miękko w kolanach.

A skoro już padło imię Theona w tym tekście...

Specjalnie nie pisałam nic o najmłodszym Greyjoy'u tydzień temu. Chciałam teraz napisać o sprytnej intrydze w postaci fałszywej ucieczki. O tym, że nie mogli wybrać lepiej do roli Ramsay'a, niż Iwan Rheon, bo to utalentowany aktor, który sprawdził się bardzo dobrze w "Misfits". Że jego wielkie niebieskie oczy sprawiają, że Ramsay Snow wygląda niemal uroczo - oczywiście jeśli nie obdziera kogoś ze skóry. Że podziwiam Alfiego Allena za poświęcenie w scenach na krzyżu - nie mogło to być wygodne. Że nie chciałabym być na miejscu "serialowców", którzy wszystkie sceny tortur na Theonie oglądają ze skrajnym zdziwieniem i zdezorientowaniem, bo mają pojęcia kim jest ten młody człowiek. Że ci sami "serialowcy" mają prawo współczuć Theonowi bardziej niż ludzie po lekturze książki, szczególnie po jego wzruszającym wyznaniu o przynależności i "prawdziwym ojcu". Że, o mój boże, gardzę tym bękartem bardziej niż Joffem.

Ale ktoś uznał, że po śmierci Ros szybko zatęsknimy za gołymi cyckami, więc nam to zrekompensowali dwiema dziewczątkami z Północy, które mogły być albo przerażonymi służkami, albo kolejnymi sadystkami z ekipy Chłopca z Trąbką. A to jak szybko Theonowi wyleciało z głowy niebezpieczeństwo, ból i desperacka chęć ucieczki, bo znowu dostał okazję, żeby "umoczyć" - wszystko sprawiło, że odechciało mi się rozpisywać na temat tego wątku.


Może to zbyt cyniczne podsumowanie tego odcinka? Były w nim przecież świetne momenty - dół z niedźwiedziem i duet Brienne/Jaime (ale oni tak zawsze), rozmowa lorda Tywina z aroganckim wnukiem czy Sandor Clegane łapiący sobie małą wilczycę oraz brak Varysa i Littlefingera, który liczę na plus, bo mogliśmy odetchnąć od nich trochę. I na dodatek te malutkie rzeczy, jak pożegnanie Królobójcy z lordem Boltonem, który u wszystkich "książkowców" musiał wywołać malutki spazm radości. Ale tak samo, jak małe rzeczy mogą sprawić, że scena czy postać wypadnie lepiej, tak samo mogą źle wpłynąć na całość (jak przypalony czosnek).

Dobre i złe (i głupie też) rzeczy były w tym odcinku, ale w porównaniu z drugą połową poprzedniego sezonu, to jest teraz świetnie. Czekam na następny epizod and let's just see what happens.

wtorek, 7 maja 2013

Gra o tron 3x06: The Climb

 
Motywem przewodnim dziś miał zostać Mur. Ten, który dla jednych jest tylko legendą, dla innych był kiedyś celem i schronieniem, a dla niektórych przeszkodą, którą pokonywali - zawsze ryzykując życie. 

Czemu nie został? Bo w tej cholernej Królewskiej Przystani siedzą takie głowy, że aż chce ich się słuchać! Ale wracając jeszcze na moment tam, gdzie zimno...

Mogliśmy dostrzec kolejny szczegół konstrukcji Muru. Nie jest to przeszkoda nie do pokonania, ale trzeba uważać, gdy się na niego zamierza. Jeden nieostrożny ruch, źle umieszczony hak, a wielka bryła lodu porywa ciebie i twoich towarzyszy. Dla wspinaczy kończy się to tragicznie, ale na Murze nie widać nawet odprysku. Widok z góry jednak wart jest każdego ryzyka. Dla kogoś, kto całe życie kulił się z zimna i walczył o miejsce przy ogniu, marzeniem było zwykle zobaczyć zielone krainy. Tak jak Ygritte, dzięki której i my mogliśmy oglądać te zapierające w piersiach widoki.

Jak przebiegnie wyprawa Dzikich na drugą stronę? Kogo (prawie!) spotkają?

Może wydawać się, że wątek Brana jest traktowany po macoszemu i dostajemy tylko kilkuminutowe sceny podczas których Meera i Osha warczą na siebie. Jednak jeśli nikt nie ma w planach pokazać nam wilczych snów Brana, a na to właśnie wygląda, to mogą równie dobrze darować sobie zdobywanie pożywienia i kolejne etapy wędrówki. Bran na pewno jeszcze się pojawi i to oby w ciekawszych scenach, na które warto czekać.


Jeżeli ktoś do tej pory uważał Bractwo Bez Chorągwi za szlachetnych rycerzy, wojowników o prawdę i honor, wiernych do końca swoim zasadom, to po dzisiejszym odcinku musiał zrewidować swoje poglądy. Zaliczyć małą pobudkę a'la Sansa. Tydzień temu można było jeszcze mieć o nich inne zdanie, chociaż uratowanego z boskiej próby walki Clegane'a puścili bez złota, dając mu nic nie warte kwitki z królewską pieczęcią. Teraz, bez mrugnięcia okiem, sprzedali Gendry'ego Czerwonej Kapłance, której pojawienie się w środku targanego wojną kontynentu było tak samo zaskakujące dla widza, jak dla nich. Jak błyskawica Melisandre przemknęła między krążącymi po szlakach wilkami, lwami i całą masą innych herbowych stworzeń, zwinęła sobie kowalskiego ucznia na wózek i pojechała z powrotem do swojego króla. Nie nagabywana przez nikogo, tylko pyskatą jedenastoletnią dziewczynkę. 

I na co jej ta podróż, kiedy wróci do Stannisa, a on nie będzie chciał poświęcić Gendry'ego (w końcu to jego krewniak), bo jest człowiekiem honoru?

Robb za to sprawia wrażenie, jakby obudził się z długiego snu, w którym obłapiał śniadą mieszkankę Volantis, i zorientował, że ma wojnę do prowadzenia i właśnie ją przegrywa. I rzuca Freyom desperacką ofertę, by ich na ostatnią chwilę ułaskawić. Licząc jeszcze, że się uda.


To właśnie w tym odcinku można najbardziej zarzucić scenarzystom ukracanie obsady. Jeden mały Frey, giermek dla Robba na przykład, diametralnie zmienił by widzowi odbiór planów ślubnych. Bo nie wydawało by się nikomu, że lorda Frey'a pokazali raz, wspomnieli o jego rodzie i sojuszu z Robbem może kolejne dwa, a teraz nagle wszystko to wraca, po niemal dwóch sezonach ciszy. W wątku Stannisa też zabrakło jednej ważnej postaci, przez co trzeba było większość bękartów króla Roberta skumulować w Gendrym i porwać go z Dorzecza na Smoczą Skałę. Podobnie sytuacja ma się w Królewskiej Przystani. Tutaj, zupełnie inaczej niż w książkach, Tyrellowie mają jednego syna - Lorasa. Zniknął gdzieś pierworodny Willas, dzięki któremu intryga z ożenkiem Sansy wydawała się sprawniej uszyta. Tu sprawa byłaby jeszcze prostsza - wystarczyłoby wspomnieć o najstarszym Tyrellu w dwóch rozmowach. Wcześniej świetnie wychodziło im wplatanie w dialogi rzeczy, których mieliśmy nigdy nie zobaczyć, czemu teraz nagle przestali? Czy chodziło tylko o to, by lady Olenna mogła i Namiestnikowi, w wyrafinowany sposób, skoczyć do gardła?

Oczywiście, scena między tą ostatnią dwójką wypadła świetnie. Oto dwoje przedstawicieli starych i poważanych rodów dyskutuje ze sobą z pełną kurtuazją, ale wbijając nawzajem bolesne szpile i uważnie obserwując, kto się pierwszy złamie. I oboje doskonale znają zasady takiej rozgrywki, bo oboje grają w to od kilkudziesięciu lat. Świetna rozmowa, tak. Na intrygujące tematy, tak. Aktorsko wybitnie, tak. Domyślam się jednak, że mogło odbyć się jeszcze wiele takich konfrontacji, bez uszczerbku na spójności fabuły.

A potem ten pojedynek poprawili innym! Takie zakończenia mogę widzieć w tym serialu częściej. Chociaż myślałam, że scena rozmowy między Varysem a Littlefingerem skończy się jak zwykle - ktoś będzie komuś wypominał preferencje seksualne i pochodzenie, to zostałam wyjątkowo przyjemnie zaskoczona. Zafundowano nam zbiór świetnych scen, połączonych z narracją lorda Baelisha, który w końcu pokazał pełnię swojej dwulicowej i perfidnej natury. Chciałabym, żeby częściej go takim pokazywali.

A usunięcie jednej bardzo irytującej postaci było małym bonusem.

środa, 1 maja 2013

Śpiewające serialowe gwiazdy, część 1

Przed Państwem zestaw kilku mniej lub bardziej lubianych serialowych aktorów w roli wokalistów. 

1. She&Him - Zooey Deschanel (New Girl)

Pani Zooey gra, tańczy i śpiewa. Na dodatek jest słodka jak cukierek, kobieta idealna! Nowy album She and Him dostępny już w sprawdzonych źródłach.


2. Hugh Laurie (Dr. House) 

Laurie wydał już drugą płytę z bluesowymi hitami. Prawdziwi fani będą mogli usłyszeć doktora na żywo 6 czerwca w sali kongresowej.


3. Pagoda - Michael Pitt (Boardwalk Empire)

Pagoda to bardzo ciekawy zespół, jednak do tej pory nie udało im się przebić do szerszej publiczności. Frekwencja na ich nowojorskich koncertach zazwyczaj nie przekracza dwudziestu osób.


4. Exitmusic - Alleksa Paladino (Boardwalk Empire, Rodzina Soprano)

Nie dość, że piękna, to jeszcze posiada bardzo oryginalny głos. Zespół założyła razem ze swoim mężem, a ich pierwszy album zachwycił krytyków.


5. Dead Man's Bones - Ryan Gosling (Młody Hercules)

Trochę naciągnięte, ale czego się nie zrobi żeby umieścić Goslinga w swojej notce? :) Ich album nagrany z chórem dziecięcym liczy już sobie kilka dobrych lat, jednak wciąż brzmi świeżo i oryginalnie.


6. Molotov Jukebox - Natalia Tena (Gra o Tron)

Patrząc na Natalię można odnieść wrażenie, że w Harrym Potterze grała samą siebie. Szalona i oryginalna, zresztą jak cały jej zespół. Ich występy na żywo są niezwykle energiczne, a patrząc na muzyków na scenie od razu można zobaczyć, że wspólne granie to dla nich czysta przyjemność. A wiem o tym, bo razem z Rudą byłyśmy na ich koncercie!


7. Carice Van Houten (Gra o Tron)

Nie wiem, czy Carice zobaczyła w ogniu że powinna zostać piosenkarką, ale mogła to porządnie przemyśleć. Bo nawet na początku teledysku słyszymy tekst o tym, że każda aktorka chce być piosenkarką. Chcieć a móc...



Znacie jeszcze jakieś umuzykalnione gwiazdy?






poniedziałek, 29 kwietnia 2013

Gra o tron 3x05: Kissed by Fire


Po emocjonującym i pełnym akcji wstępie uraczyli nas całą masą momentów wzruszających, ale i niepokojących. Z jednymi bohaterami łączyliśmy się w nadziei lub cierpieniu, a na innych spoglądaliśmy z pogardą czy przestrachem. Byli też tacy, którym teraz możemy już tylko współczuć.

W końcu dostaliśmy kawał porządnej rycerskiej rąbanki, dodatkowo okraszony buchającymi płomieniami oraz odpowiednią dawką emocji, która zaprezentowała nam Arya, przemykająca między nogami wielkich mężczyzn. Poznaliśmy drugą twarz Thorosa, rozpijaczonego cwaniaka, który ma sporo bojaźni bożej. Zmienia się, gdy zaczyna mówić o swoim bogu albo towarzyszy lordowi Bericowi w jego sądach. 

Ale przy części tej recenzji powinnam odpalić caps lock i nerwowo walić w klawisze. (I przewijać znacznik przez pasek na maxvideo.)

O co chodziło z synami Stannista w słoikach? Dlaczego ktoś postanowił ukrywać Shireen, uroczą i inteligentną księżniczkę, którą Stannis bardzo kochał? Czy to on uważał ją za wstyd dla siebie czy ta nawiedzona wiedźma, Selyse? Czemu ta baba trzyma martwe płody w słoikach i jeszcze nadaje im imiona, ale dla żywej córki jest mniej przywiązana? Czemu przyklaskuje temu, by obca kobieta sypiała z jej mężem? (Obawiam się, że odpowiedź na te pytania brzmi "bo jest wariatką".) Czemu jest tyle złych rzeczy związanych z wątkiem Stannisa? Tyle źle zrobionych rzeczy, zmienionych lub kompletnie pominiętych postaci. Od jego pierwszych scen z drugim sezonie większość czasu coś było nie tak. Jeśli ostatni z braci Baratheon obejmie kiedyś Żelazny Tron, to widzowie powinni zachodzić w głowę, jak to się stało, że najgorzej prowadzony bohater - pomijając, oczywiście, Littlefingera - dostał główną wygraną.


Teraz już chyba wszyscy wiemy, że Robb Stark stracił grunt pod nogami. Po utracie Północy i złamaniu danej lordowi Freyowi obietnicy, stracił teraz połowę swojej armii. Chciał najwyraźniej odzyskać honor, który zgubił gdzieś między spódnicami Talisy (której za nic nie wdrażałabym w swoje plany wojenne) i postanowił ściąć zdrajcę na pokaz, zamiast zrobić z niego więźnia. Zabawne są w tej sytuacji dwie rzeczy. Raz: lord Frey pojawił się tylko w pierwszym sezonie, a jego tak liczna rodzina nie miała żadnego wkładu w fabułę, ani nawet w tło. Zostali najzwyczajniej w świecie zapomnieni. A teraz Król Północy wraca do nich z podkulonym ogonem, by przypomnieć im o zerwanej przez siebie obietnicy. Dwa: skoro Karstarkowie stanowili połowę armii Robba, to jaką siłę dają mu inni lordowie? Jego armia przez to nie wydaje się specjalnie liczebna ani potężna, tym bardziej, że część ludzi została z lordem Boltonem w Harrenhal. Czym on działa, że Tywin Lannister, i w ogóle ktokolwiek, jeszcze traktuje go jak zagrożenie? Dobrze prowadzoną propagandą?

Kiedy jednak "Kissed by Fire" zawodzi w tych dużych momentach, gdzie liczą się wojska, bitwy i strategia, to nie rozczarowuje w spokojnych i drobnych chwilach. Tak, jak wcześniej, w epizodzie trzecim, za najlepszy moment uważałam pełną smutku scenę między Catelyn i Blackfishem, tak tutaj wybór musi paść na Brienne i Jaime'a. To jedna z tych sekwencji, w których najważniejsze są małe rzeczy. Spojrzenia, jakie wymieniali między sobą, ton jakim Jaime opowiadał Brienne historię zabójstwa Szalonego Króla (prawdopodobnie jako jedynej), to że nie patrzył na nią. To, że Brienne milczała przez cały ten czas, to że nie wyszła po tym, jak obraził ją ostatnimi chyba słowami, które można by przypasować dawnemu Królobójcy. A także to, że w tej scenie wyłapałam najwięcej dialogów z książki - łącznie z "Jaime, mam na imię Jaime".

Od kiedy Gwendoline Christie i Nikolaj Coster-Waldau zaczęli pojawiać się we wspólnych scenach stali się moją ulubioną parą. A teraz dostali niesamowicie intymną scenę, gdzie okazuje się, że legendarny Królobójca ma słabą stronę, a nawet skrupuły. A spokojna postawa Brienne i jej spojrzenie, zmieniające się z pogardliwego we współczujące, pasowały tam idealnie. I ich nagość nie miała znaczenia.

Nagość należy zostawiać teraz Dzikim oraz (tradycyjnie) scenom łóżkowym z Lorasem. Ale, przy słoikach królowej Selyse, goły tyłek każdego nowego kochanka Rycerza Kwiatów nie robi już wrażenia.

wtorek, 23 kwietnia 2013

Gra o tron 3x04: And Now His Watch Is Ended

 

Wolę nie zapeszać, ale ten sezon to jak na razie najlepszy z dotychczasowych. Nie chciałabym by, po tak zacnym epizodzie, coś zmieniło się na gorsze. Już nie raz przecież pisałam, że jest świetnie i coraz fajniej, ładniej i bardziej spektakularnie, żeby potem rozczarowywać się, gdy sezon dobiegał do końca.

I uwaga, uwaga! Joffrey zaczyna przejawiać jakieś pozytywne uczucia. Do tej pory okrutny, wyrachowany i pyskaty, teraz widzieliśmy u niego prawdziwą radość. Tak, przejawiał ją opowiadając o pożeraniu czy paleniu żywcem, ale widzieliśmy, że może być radosny. Margaery świetnie na niego wpływa. Nie ma wpływu, bo tego określenia używa się, gdy ktoś oddziałuje na drugą osobę nieświadomie. Mała Przyszła Królowa ładnie urabia Joffa w swych delikatnych dłoniach. Oczywiście, nie oznacza to, że można nagle go polubić. Do tego chyba nikt nigdy nie będzie zdolny. 

I jeszcze: mina Cersei, gdy w sepcie Baleora zorientowała się, że na rzecz Margaery traci nie tylko oddanie poddanych, ale też uwagę swojego pierworodnego, bezczenna!


Cieszę się, że do Królewskiej Przystani trafiła kolejna osoba, która potrafi prowadzić prawdziwe intrygi. Rozmowa Królowej Cierni z Varysem okazała się jedną z najciekawszych konfrontacji eunucha z innymi "graczami", w dużej mierze dlatego, że nie była przerzucaniem się złośliwościami i brudnymi sekrecikami, jak to bywało w przypadku Littlefingera. Varys w tym odcinku w ogóle pokazał dużo nowych kolorów. Wiadomo, że różne rzeczy ukrywa puder na jego policzkach i perfuma, którą obficie się skrapia, ale tak intensywnej i wytrwałej żądzy zemsty chyba nikt by tam nie znalazł.

Ciekawe czy widzieliśmy też ostatnie podrygi Theona. Domyślam się, że twórcy musieli zatrzymać Alfiego Allena w obsadzie na kolejny sezon, dlatego my mieliśmy okazję oglądać jego kiepsko zakończoną ucieczkę. Czy jednak oszczędzą nam widoku tego, co zapewni mu Ramsay Snow? Czy pozwolą nam się tylko domyślać? To drugie byłoby o wiele lepszym rozwiązaniem.

Resztki Nocnej Straży, które znajdują się za Murem, były traktowane mocno po macoszemu w tym sezonie. Podobnie było i w tym odcinku, gdzie poświęcono im raptem kilka minut w Twierdzy Crastera. Niemniej, były to minuty o wielkim znaczeniu, zmuszające kolejnych naszych ulubieńców (wiwat Edd Cierpiętnik!) do rozdzielenia się. Szkoda tylko, że już więcej nie zobaczymy w serialu Jamesa Cosmo - idealnie odnajdywał się w roli szorstkiego dowódcy. 

Kiedy w poprzednim sezonie Daenerys dotarła ze swoim obdartym i zagłodzonym khalasarem do Qarthu pewne było, że używanie egzotycznych języków (w tym wypadku językiem Dothraków czy Valyrii) wychodzi Emilii Clarke naturalniej niż posługiwanie się wspólną mową. Przyjmuje wtedy bardziej płynne tempo i rezygnuje z irytujących pauz.

I może przez to zakończenie tego odcinka było najlepszym, jakie udało im się zrobić? Daenerys zaczęła mówić po valyriańsku, a to dodało zarówno jej postaci, jak i całej scenie mocy. Wszystko było tu bez zarzutów. Dany stanowcza i do końca skryta przed swoimi doradcami, Nieskalani w większej liczbie robią wrażenie, podobnie jak Drogon (nawet jeśli jest) na łańcuchu. I potem to piękne ujęcie wśród dymu i popiołu. To jest Daenerys, na którą czekałam!

środa, 17 kwietnia 2013

Gra o tron 3x03: Walk of Punishment


Najnowszy odcinek "Gry o tron" sponsorują chorobliwie wysokie mniemanie o sobie i skuteczne sposoby na jego utemperowanie. Po dylemacie, czy aby twarzą tej cechy charakteru nie uczynić Theona (jemu już ściągnięte portki odebrały odwagę), zdecydowałam się jednak na Jaime'a. 


Najlepszy rycerz Westeros do tej pory zapewniał nam rozrywki głównie "gorącą głową" oraz swoją nonszalancją w zadawaniu cierpienia zarówno fizycznego jak i psychicznego. Ostatnia sekwencja przy ognisku pokazała, że nawet on ma trochę oleju w głowie, podejmując próbę uwolnienia się bez miecza, ale ze słowami. To, że od następnego odcinka będzie mógł tylko nimi się posiłkować, uczyni z niego w końcu interesującą i rozwijającą się postać. Może ktoś go nawet pożałuje, podobnie jak Theona?

O dziwo, ale jego brat tym razem nie zachwycił. Miałam wrażenie, że przy scenach w stolicy oglądam dziwną komedię, gdzie najpierw pokazują trzech głupków, przepychających się w drzwiach (Varys, Paluszek i Maester na obradach Małej Rady), a potem scenkę rodem z "American Pie", gdzie chodziło o rozdziewiczanie frajera i wymienianie się głupimi żartami później. Moja sympatia do bezbłędnego duetu Tyrion/Bronn nie zmalała przez to, ale nie tęskniłam za scenami w burdelu. Najwyraźniej tęsknił ktoś z produkcji.

A ci, którzy całe lata narzekali na brak Bryndena Tully'ego teraz mogą uznać się za zaspokojonych. Pokuszę się nawet o stwierdzenie "mogą umrzeć w spokoju", bo grający Blackfisha Clive Russell jest jakby uszyty do tej roli. Oglądający "Ripper Street" (gdzie również bryluje Jerome Flynn - nasz ulubiony najemnik) rozpoznają w nim nadkomisarza Aberline'a, a reszta "tego wysokiego gościa, który pokazuje się w prawie każdej historycznej czy fantastycznej produkcji". Blackfish to twardy żołnierz, dobry strateg. Postawny, twardy, z twarzą poznaczoną bruzdami. Odważny i nieprzebierający w słowach.  Szorstki i stanowczy kiedy trzeba, ale czuły, gdy rozmawia z Catelyn i służy jej za oparcie w tej krótkiej chwili, gdy jego bratanica pozwala sobie na chwilę niczym niepowstrzymywanego żalu. To była jedna z najlepszych scen całego odcinka. Czuję, że sceny z Blackfishem często będą dostawały to miano.

Nie wiem, czy przy trzecim sezonie pozostanie jeszcze ktoś, kto powie, że Michelle Fairley nie jest wspaniałą Catelyn. Że pierwotnie zaangażowana do tej roli Jennifer Ehle byłaby lepsza ze względu na młodszy wiek. Pani Fairley ma taki niesamowity i dojrzały urok w sobie, że spoglądanie w jej oczy za każdym razem sprawia, że zapominam o tym, jak bardzo nie lubiłam książkowej Cat.

Za to do Talisy nie przekonam się nigdy, no nie ma siły. Jej mówienie do czternasto- i piętnastoletnich giermków jak do siedmioletnich chłopców nie poprawia sytuacji. Ale też nie pogarsza, bo chyba bardziej nie można.


Trudno powiedzieć mi o scenach Daenerys coś więcej niż to, że były dobre. Duża w tym zasługa straży przybocznej Srebrnej Królowej. Nawet jeśli Emilia Clarke podciągnęła trochę poziom swojej gry, to dwóm starszym towarzyszom nie dorównuje. Wypada za to lepiej niż jej nowa koleżanka Missandei, w której najpewniej skumulują cechy i zadania wszystkich jej martwych już służek. Między innymi dlatego skryba jest kształtną kobietą, a nie dziesięcioletnim dzieckiem, jak w książce. 

Na jej dobre sceny trzeba jeszcze poczekać. Handel Drogonem, mam wielką nadzieję, będzie świetnym początkiem całej masy dobrych rzeczy w jej wątku.

I czy to tylko ja, czy sztandar Boltonów w kolorze wygląda, jak flaga brytyjska?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...