piątek, 8 stycznia 2016
Carrie w Berlinie, czyli 5 sezon Homeland
czwartek, 26 czerwca 2014
Let us murder the people tonight: Penny Dreadful
niedziela, 20 kwietnia 2014
Nurse Jackie s6e01
piątek, 13 kwietnia 2012
Gorąco, jak u Gallagherów
Drugi sezon "Shameless" już za nami. Dużo działo się przez ostatnie miesiące u Gallagherów, ich krewnych i znajomych.
wtorek, 20 marca 2012
Wszystkie kobiety Franka Gallaghera.
środa, 28 grudnia 2011
Shameless 2x01: Summertime
A ja wszędzie przeczuwam aferę i kłopoty, szczególnie jeśli w grę wchodzi kilkoro dzieci, basen i Carl, który najpierw wpycha sobie cheetosy do nosa, a potem je zjada. Podzielam też zdanie Veroniki względem nowej koleżanki Fiony, Jasmine. Od pierwszej chwili wiedziałam, że będzie mnie wkurzać i znowu, niestety, nie myliłam się. Może dlatego, że nie lubię Amy Smart, a może dlatego, że to po prostu płaska i słabo napisana postać? Mogę mieć jeszcze pretensje co do nowego faceta Fiony, który wydaje się jeszcze bardziej miałki, niż Steve. Ten ostatni przynajmniej kradł auta.
czwartek, 22 grudnia 2011
Shameless 1x12: Father Frank, Full of Grace
środa, 21 grudnia 2011
Hank Moody powraca

Niegrzeczne nastolatki to najmniejszy problem w tym serialu. Nie raz zastanawiam się nad proporcjami mężczyzn i kobiet oglądających Californication. Wśród moich znajomych przeważają mężczyźni, zakochani w Hanku Moodym a raczej w jego stylu życia. No bo czy ten gość nie ma po prostu zajebiście? Żyje z dnia na dzień, poznaje interesujących ludzi, imprezuje ile się da no i co chwilę moczy. Marzenie każdego faceta? :)
A dla brzydszych chłopaków też jest nadzieja! Bo mamy takiego Runkle'a który też zarabia kupę kasy nie robiąc prawie nic i rucha nie mniej niż Moody (w tym odcinku stuknęła mu setka, serdeczne gratulacje!)
Każdy bohater w tym serialu ma poważny problem ze swoją seksualnością, wszyscy żyją jak w jakiejś dziwnej hipisowskiej komunie. Osobiście nudzą mnie już serdecznie przygody Hanka przewidywalne jak kilo gwoździ, wszystkie sytuacje w które się wkopuje i jakimś cudem zawsze wychodzi z nich obronną ręką. To czemu wciąż oglądam ten serial? Błyskotliwe dialogi, barwne postaci (och Marcy, nikt tak nie rzuca mięsem jak ty!) no i te sytuacje, które jednocześnie irytując wciągają i zmuszają do obejrzenia kolejnego odcinka.
poniedziałek, 19 grudnia 2011
A father, a son, a serial killer - finał Dextera

Akurat, kiedy Jennifer Carpenter i Michael C. Hall postanowili się rozwieść, okazuje się, że Debra jest zakochana w swoim bracie. Bawiło mnie oglądanie sceny kiedy całują się we śnie Debry, ciekawe czy kręcenie takich scen przychodzi im z łatwością. Na love story raczej nie ma co liczyć, bo raz- jak wszyscy wiedzą (i jak co odcinek jest nam przypominane) Dexter nie jest zdolny do uczuć, a na pewno nie takich, jakich by od niego chciała jego siostra. Przybrana siostra. Dwa- Pani porucznik przyłapała swojego brata w akcji. Ciężko powiedzieć, czy ten sezon był dobry czy nie. Bardzo przypominał sezon z trójkowym. Dexter miał obsesję na punkcie dorwania mordercy, tak silną, że narażał życie swoich bliskich.
Irytujące były efekty specjalne, jeśli nie stać Was na takowe, lepiej w ogóle ich nie róbcie, bo to wygląda naprawdę tanio i kiczowato! Kolejny mankament- bliscy zza grobu. Czy ojciec naprawdę nie wystarczy? Sprowadzanie brata moim zdaniem było kompletnie bezsensowne, tym bardziej że jego wypowiedzi ograniczały się do tekstów w stylu "nudzę się", "Dexter, zabijmy wreszcie kogoś!", "Kodeks i kodeks, nudzę się". Na szczęście tak samo jak szybko się pojawił, tak samo szybko zniknął. Siostra Angela, który niańczy młodego chyba kompletnie nie ma życia, bo siedzi w mieszkaniu głównego bohatera całymi dniami a nie raz i nocami, kiedy jemu "coś wypadnie". Chyba to wszystko, co mam do zarzucenia szóstej serii.
To może teraz plusy. Zwroty akcji, dzięki którym serial chce się oglądać i z utęsknieniem czeka się na poniedziałek, gościnne występy (pozdro Mos Def! Bo za młodym Hanksem akurat nie przepadam), wciągające dochodzenie i monologi Dexa.
Jak głosi slogan, Dexter może być moim ulubionym seryjnym mordercą, jednak skończył się już szósty sezon i jak wiemy, mają być jeszcze dwa, a jemu ciągle udaje się wszystkich przechytrzyć, zawsze ma szczęście albo w ostatniej chwili potrafi pozbyć się jakiegoś istotnego dowodu swojej zbrodni. Ile jeszcze mu się będzie udawało? Ostatni odcinek pozostawił wiele pytań. Chyba tak naprawdę wszystko będzie zależeć od Debry. Będzie udawała, że o niczym nie wie? Dołączy do Dextera i stworzą morderczy duet? A może zostanie sprzątnięta przez swojego brata? Niestety, na odpowiedź trochę trzeba będzie poczekać.
Rodzina, ach rodzina! Shameless US

Jeśli ktoś, tak jak ja, przepada za Ameryką z perspektywy płonących samochodów, zepsutych drzwi od pralki zamykanych za pomocą krzesła, jasnego pełnego wypijanego do śniadania i bezczelnego obrabiania wszystkich uczciwszych, to "Shameless" jest serialem dla niego. Amerykanie nie muszą mieszkać w przyczepie kempingowej na południu Stanów, by zalewać się w trupa i zasypiać na podłodze w salonie. Równie dobrze mogą to robić w wielkim mieście. Taki jest Frank Gallagher, a w jego roli genialny William H. Macy. Podczas gdy on siedzi w barze i zachlewa się, narzekając na rząd i brak pracy, cała gromadka jego pociech stara się zająć sobą i zdobyć jakieś pieniądze na utrzymanie. Strach pomyśleć, co by było gdyby musiały zmarnować jego pieniądze na wódę, kupując jedzenie albo płacąc rachunki.
Ale nie tylko Macy jest przekonujący w swojej roli. Całe rodzeństwo Gallagherów, zaczynając od Fiony, a kończąc na Carlu (najmłodszego nie liczę, bo nie ma zbyt dużo do grania jako dwulatek) wypadają świetnie. Każde z nich jest warte uznania za coś. Na placach jednej ręki mogę policzyć chwile, kiedy najstarsze z nich straciły kontrolę albo rozkleiły się i jak młodzi aktorzy wiarygodnie przy tym wypadli. Jak świetna jest Debbie, którą kojarzę z krótkiej roli w "Boardwalk Empire". Chociaż Supermana mogła sobie darować, to najpierw stawia dobro rodziny, niż własne. Dziękuję też twórcom za zatrudnienie Joan Cusack. Zawsze była świetna, jako postać lekko neurotyczna, ale jako cierpiąca na agorafobię mamuśka z "pudłem zabawek", wypada mistrzowsko.
Na plus oceniam także czołówkę. Na plus oceniam bezceremonialność. Jeśli pokazanie męskiej pały jest koniecznie, to ją pokażą. Kiedy umieszcza się już scenę jak pijany ojciec łamie synowi nos waląc mu z czachy, niespecjalnie trzeba się wstrzymywać. Widzowie i tak pewnie czują się juz wystarczająco nieswojo. Bo tak sobie na koniec myślę o tytule. Gallagherowie, z Frankiem na czele, nie mają wstydu. Kradną, kłamią, kantują, wykorzystują słabszych, piwa nie pija tam tylko dwulatek i chyba tylko on nie miał problemów z prawem. Frank prowadzi w zestawieniu, a reszta dotrzymuje mu kroku. Ale widzowie też są bezwstydni, śmiejąc się z alkoholizmu, biedy i zaniedbywania dzieci.







